Iets doen voor mijn medemens

Na ruim drie jaar te hebben gewerkt als logopedist en audiologieassistent, was het tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik was maar matig tevreden over mijn baan en wilde graag mijn kennis en vaardigheden op een andere manier gebruiken. Ik wist alleen niet precies hoe ik dat in Nederland kon doen, dus ik besloot voor VSO te kiezen. Het leek me fantastisch om even uit het drukke leven in Nederland te zijn en echt in een andere cultuur te leven. Het is ook puur geluk dat mijn wiegje in West-Europa stond, waardoor ik een rijke opvoeding en goed onderwijs heb genoten en op deze manier zag ik een kans om iets te doen voor mijn medemens

Een soort orendokter

In Rundu, Namibië, had ik de functie van audioloog/logopedist. Tot mijn grote verbazing bleek er hier in het grote districtsziekenhuis geen KNO-arts te werken. Aanvankelijk verwees ik de patiënten met medische klachten als oorontstekingen naar het ziekenhuis in Windhoek, de hoofdstad. Al gauw kreeg ik echter een telefoontje van hen omdat ze de vele patiënten uit Rundu niet aankonden. M’n werkgever zag hier geen probleem in: “Dan doe je dat toch gewoon zelf?!” en schoof me wat telefoonnummers van KNO-artsen in privéklinieken toe. Na een aantal bezoekjes aan en telefoontjes met deze mensen werkte ik als een soort orendokter. Ik heb verpleegkundigen in opleiding les gegeven en ik heb jonge kinderen hoortoestellen gegeven waardoor ze makkelijk onderwijs konden volgen.

Geen hutje op de hei

Ik heb gekozen voor VSO, omdat mij dit op papier en tijdens een Meet VSO-dag een zeer professionele organisatie leek die meer wist over de landen waar ze mensen heen stuurden dan dat er in reisgidsen vermeld staat. Gesprekken en emails met teruggekeerde VSO-ers bevestigden dit idee volledig.Ik zag op tegen een (of twee) jaar lang volkomen basic leven; dus zonder elektriciteit of douche, het ‘in een hutje op de hei’-idee. Daarentegen wilde ik ook weer niet in een hoofdstad zitten die me deed vergeten dat ik Europa achter me had gelaten. Dit heb ik aangegeven tijdens de sollicitatie en aldus kreeg ik een placement aangeboden in Rundu: een vrij grote stad in het noorden van Namibië, dus dat is me ontzettend meegevallen.

Zetje in de goede richting

Eenmaal terug in Nederland wist ik dat ik niet meer als logopedist wilde werken en zocht de mogelijkheid meer medisch aan de slag te gaan. Ik vond de hbo-masteropleiding tot physician assistant. Tijdens de studie moet je als PA in opleiding aan de slag gaan, zodat je het geleerde direct in de praktijk kan brengen. Met veel geluk heb ik die baan gevonden bij een oude werkgever en heb ik nu echt een topbaan! Door m'n ervaring in Namibië heb ik het gewenste zetje in de goede richting gekregen en heb ik nu eindelijk een baan die me wel echt voldoening en uitdaging geeft!

VSO zendt vakdeskundigen uit naar Ghana om het “Education Service” personeel te ondersteunen bij de ontwikkeling van effectieve schoolmanagement systemen en het vergroten van bewustwording van HIV en AIDS-preventie. Ook ondersteunen ze maatschappelijke organisaties om te pleiten voor verbetering van educatie. Het stimuleren van betrokkenheid van de gemeenschap om belemmeringen voor meisjes-onderwijs weg te nemen, maakt hier ook deel van uit.

Ik wilde mijn vak uitoefenen in Afrika

Het was niet zo dat ik graag ontwikkelingswerk wilde doen, maar ik wilde  graag mijn vak uitoefenen in Afrika. Mijn vak omdat ik graag met mensen werk (klinkt cliché maar daar ben ik nu eenmaal voor in de wieg gelegd) en in Afrika omdat ik me daar thuis voel. Als sociaal-cultureel werker kijk je naar wat mensen wel kunnen, naar hoe mensen zich verhouden tot de maatschappij waarin ze leven en naar hoe de relatie tussen mens en maatschappij verbeterd kan worden. Kortom een vak dat je overal kunt beoefenen. Voor en tijdens mijn studie was ik twee keer een half jaar naar Ghana en Uganda geweest. En ik ben in Rwanda geboren.  Dat we op een placement in Afrika zouden wachten was dus van begin af aan duidelijk. 
   

Geen huis met een hek eromheen, geen dikke 4-wheel drive

Veruit de belangrijkste reden om voor VSO te kiezen was de gelijkwaardigheid die VSO nastreeft tussen VSO-ers en hun collega’s. Hetzelfde verdienen, dezelfde werkomgeving, dezelfde leefomstandigheden. Geen huis met een hek eromheen, geen dikke 4-wheel drive, geen budget om mee te werken. Niet altijd even makkelijk, wel zo eerlijk.  Ik vond en vind het belangrijk om een goede relatie te hebben met de mensen om mij heen en om dat te kunnen bereiken is gelijkwaardigheid geen vereiste maar het maakt het wel makkelijker.  VSO was in die zin een hele bewuste keuze. Het heeft me een geweldige tijd en hele mooie herinneringen opgeleverd. We woonden in een klein dorp in Noord Ghana, waar iedereen elkaar kende. We hadden leuke buren en  collega’s, we kwamen bij veel mensen over de vloer en zij bij ons.

Oplossingen organiseren

In Ghana werkte ik als community advocate in educatie. Binnen het district waar ik geplaatst werd, was de Ghanese overheid net een nieuw programma gestart; het Ghana School Feeding Programme (GSFP). Kinderen krijgen dagelijks een voedzame maaltijd bereid van lokaal geproduceerde producten. Of ik op de lange termijn voor verandering heb kunnen zorgen, dat weet ik niet. Maar resultaten waren er genoeg. Mijn collega en ik hebben een internationale conferentie georganiseerd om met lokale, nationale en internationale betrokkenen na te denken over de implementatie van het Ghana School Feeding Program. In mijn district was ik de relatiebeheerder tussen de 6 scholen die het GSFP hadden en de lokale autoriteiten. Op die manier heb ik ervoor kunnen zorgen dat problemen op de scholen, zoals bijvoorbeeld gebrek aan een keuken of water maar ook ruzies tussen de cateraar en de schoolleiding, aandacht kregen van de lokale autoriteiten en werden opgelost.

Nog steeds profijt van mijn VSO ervaring

Eenmaal terug in Nederland kon ik aan de slag bij een organisatie die een 5-tal afrikaanse overheden ondersteunt bij het organiseren van Home Grown School Feedig Programma’s. Op afstand werk ik nu nog steeds met mijn toenmalige collega’s in Ghana.  Ik profiteer ook nog op een andere manier van mijn VSO ervaring en dat is dat ik, vaak beter dan mijn collega’s die wel in een huis met een omheining woonden of helemaal niet in het buitenland hebben gewerkt, weet wat de werkelijke issues zijn binnen ontwikkelingssamenwerking. Met name hoe politiek, geloof, cultuur en tradities allemaal deel uitmaken van ontwikkelingsproblematiek. Ik heb geleerd  hoe de dingen gaan op de werkvloer als er niemand meekijkt en waarom dat zo is.  En ik weet hoe mensen met elkaar omgaan en hoe vreselijk veel de juiste etiquette uit kan maken in bepaalde situaties. Daar doe ik nu nog steeds mijn voordeel mee. Al heb ik nu na twee jaar alweer het gevoel dat mijn kennis en ervaringen outdated zijn. Dus eigenlijk zou ik weer een tijdje voor VSO moeten werken.  

Ineke is organisatieadviseur en al vaker uitgezonden door VSO. ‘Het was een enorme ervaring om in een land dat nog maar zo kort onafhankelijk is, aan het werk te gaan.’

In samenwerking met het Britse Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking en de regering van Zuid-Soedan formuleerde VSO een ontwikkelingsprogramma om het maatschappelijk middenveld te ontwikkelen. De nadruk ligt vooral op gezondheidszorg, onderwijs en goed bestuur.

‘Er zullen straks zeventig vakdeskundigen nodig zijn die hun kennis en ervaring met lokale collega’s willen delen. Heel erg spannend! Onze reis was bedoeld om contacten te leggen met organisaties die zich sterk maken voor ‘gender issues’ en goed bestuur.’

Brutaal

Het programmakantoor van VSO Zuid-Soedan moet straks over een goed netwerk van nationale en internationale NGO’s beschikken. ‘We spraken met ontzettend veel mensen, vaak gewoon op straat. Al wandelend kwamen we soms borden tegen met informatie over lokale NGO’s, we noteerden de telefoonnummers en probeerden afspraken te maken. Soms liepen we gewoon een kantoor binnen. Iedereen was welwillend en bereid ons te helpen. Zo zaten we op een maandagochtend op het provinciale kantoor van het ministerie van Social Development and Religious Affairs omdat de minister meer wilde weten over VSO en onze plannen. Dat zijn dingen die je bij blijven. Net als die ene keer dat de minister van Health mij na afloop van een ontmoeting vroeg of we ook alsjeblieft professionals willen sturen die de lokale verpleegkundigen kunnen trainen.’

You are most welcome

Na twee maanden van intensieve gesprekken, spontane ontmoetingen en warme ontvangsten was het tijd om terug te gaan. Ineke en haar collega’s hebben enorm veel voorwerk verricht en kwamen met goede resultaten terug. ‘Ik heb vijf goede placements geregeld. We hebben de lokale situatie in kaart gebracht. Denk aan veiligheid, sociaal leven, prijzen van eten en drinken, accommodaties enzovoort. Waar we ook kwamen, overal hoorden we een welgemeend ‘You are most welcome’. Zuid-Soedan verdient alle steun om de nieuwe weg in te slaan. Een weg die naar werkelijke onafhankelijkheid leidt, uiteindelijk zonder donorhulp. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik deze mensen heb mogen ontmoeten en een minuscuul stukje op die weg heb mogen meelopen!’

Interesse om uitgezonden te worden naar Zuid-Soedan? Bekijk de 4 onderwijs vacatures of neem contact op met Hans Voerman (Volunteer Advisor).

A challenging situation

VSO has developed a long-term strategic partnership with the Randstad Group to help it meet its corporate social responsibilities. The company offers its employees the opportunity to share their skills and help make a difference, so Jelda Veninga seized the opportunity to work as a HR adviser with the Ministry of Education in Runda, Namibia.

“The Ministry is located in the Kavango region, which is has the highest poverty rate in Namibia, as well as the highest percentage of people living with HIV,” reveals Jelda. “Not surprisingly, the organisation is characterised by a hierarchical structure, a shocking lack of resources and an enormous amount of paperwork. You know how frustrating it can be to fill out tax forms? My 10 colleagues in the HR department do this type of work for retirement, resignation, cases of misconduct, new vacancies, promotions and transfers for 3,500 teachers.”

Keeping up the good work

Two Randstad volunteers had worked in the Ministry’s HR department before Jelda arrived. “They did a great job of coming up with ideas on how to work more effectively,” she says. “Planning and organising are a big challenge here. I’m continuing the process they started and am working on the main plan they introduced – starting a digital HR database.”

The most daunting task was to input all the information from the employee files into the computer system: “It was a lot of work but the impact is high – my colleagues no longer have to go through the paper files manually when headquarters asks for statistics.”

But there’s more to Jelda’s role than organising key business processes: “As a HR adviser, I coach my colleagues at the Ministry to help them to find their own ways of working more effectively,” she explains. “This means that I help them plan, evaluate and prioritise their tasks. My strategy is to ask a lot of questions!”

Eye-opening experiences

“Every day is a new challenge,” says Jelda. “Things sometimes get lost in translation. That’s why you have to be creative and look for solutions in different ways. If something isn’t working, you have to come up with plan B. I use common sense, creativity, political sensitivity and persistence. It can be frustrating at times, but it’s mostly lots of fun.”

For Jelda, there are many rewards: “My colleagues tell me a lot and share their lives with me. I can see that the work of VSO contributes towards a better team spirit and that really motivates me. I’ve also learned a lot from the experiences of other VSO volunteers. Having ‘sundowners’ with a view over the Kavango river while discussing the cultural differences we’ve encountered in our work is a great way to unwind. As a volunteer, I also have the opportunity to travel; I’ve just come back from a trip across the country and have seen much of the beauty of Namibia. It’s a country full of natural wonders and unbelievably nice people.”

Voorafgaand aan de projectreis verwachtte ik…

te kunnen zien hoe ontwikkelingswerk ‘in het veld’ eruit ziet. Ik ben bekend met grote macro-economische projecten in het kader van internationale hulp, maar niet met kleinschalige projecten op het niveau van lokale gemeenschappen. Daar was ik heel benieuwd naar.

Mijn eerste indruk bij aankomst in Zambia was…

dit is een heel groot land. Hoe kun je iedereen bereiken in die vele dorpjes die soms heel ver uit elkaar liggen?

Welk project heeft de meeste indruk gemaakt?

Kalingalinga is een zogenoemde ‘informele nederzetting’ aan de rand van Lusaka. Dit door VSO gesteunde project is gericht op de bestrijding van hiv en aids in kleine gemeenschappen. Projectcoördinator Peter vertelde dat hier lokale vrijwilligers worden ingezet, die soms in dezelfde precaire situatie zaten als de mensen die ze nu helpen. Het doel van dit project is de mensen te helpen om uit te komen voor hun ziekte en zich te laten behandelen, zodat ze in hun eigen behoeften kunnen voorzien.

De Zambiaanse vrijwilligster Maureen staat aan het hoofd van een netwerk van vijftien lokale vrijwilligers; elke vrijwilliger is verantwoordelijk voor een bepaald gebied. Hun taak is de mensen op te sporen die met het hiv-virus besmet zijn of aan tuberculose lijden, en om ze bewust te maken van de noodzaak om antiretrovirale- of antituberculose therapie te volgen.

De vrijwilligers schrijven een rapport met hun bevindingen en de patiënt wordt naar het staatsziekenhuis doorgestuurd waar zijn/haar behandeling wordt geëvalueerd. Hij/zij krijgt medicijnen voorgeschreven die hij/zij moet gaan halen bij de kliniek in Kalingalinga. De vrijwillige zorgverleners instrueren de zieken dat ze de medicijnen op tijd moeten innemen en bij het huisbezoek controleren ze, aan de hand van een controlekaart, of de patiënten dat daadwerkelijk gedaan hebben. Regelmaat is heel belangrijk: een van de aidspatiënten, die ook een handicap heeft, moest naar een begrafenis buiten de stad en kon daardoor haar medicijnen niet op tijd innemen. Ze moet nu de hele behandeling overdoen.

De vrijwilligers controleren ook de bijverschijnselen van de medicijnen, zoals zwelling van de benen bij inname van medicijnen tegen tuberculose of het Kaposi-sarcoom bij aidspatiënten. De vrijwilligers staan voor verschillende uitdagingen: ze moeten ervoor zorgen dat de mensen die antiretrovirale therapie krijgen zich goed voeden, en als zij te zwak zijn om uit bed te komen moeten de vrijwilligers de medicijnen naar hun toe brengen. En er is geen vervoer voorhanden om de meest zieken naar de kliniek te brengen.

Een ander groot probleem is de stigmatisering van de met hiv besmette mensen door hun omgeving. Vooral vrouwen zijn er slachtoffer van. Een vrouw vertelde dat toen bekend werd dat ze antiretrovirale medicijnen gebruikte, ze door haar familie op straat werd gezet en nergens onderdak kon vinden. Met een kleine lening van VSO is een huis voor haar gebouwd en werkt ze nu als kralenmaakster. Met haar inkomen kan ze nu haar eigen huur betalen en haar zoontje opvoeden. Ook dit voorbeeld van zelfhulp waarbij door ziekte getroffen mensen hun eigen lot in handen nemen, heeft tot positieve resultaten geleid.

Tijdens het bezoeken van de projecten heb ik mij het meest verbaasd over:

De veerkracht en het doorzettingsvermogen van de mensen als het tegenzit, bijvoorbeeld bij de vrouwenclub van het bestaanszekerheidproject in Siavonga. De vrouwen verloren hun geiten door ziekte en zijn toen met een moestuin begonnen en tomaten gaan kweken om zo in hun inkomen te voorzien. Ik heb mij ook verbaasd over het grote onderlinge sociale gevoel dat met de hulp van VSO-vakdeskundigen en partners ingezet wordt voor projecten. Dit leidt tot goede resultaten, zoals te zien was bij het netwerk van zorgverleners van het hiv- en aids-project in Kalingalinga (Lusaka). Dit netwerk bestaat alleen maar uit lokale vrijwilligers.

Ik vond het tegenvallen dat…

Er zo weinig wordt gedaan aan sanering en afvalverwerking. Zowel in en om Lusaka als in de middelgrote steden en vooral in de ‘informele nederzettingen’, zoals in Kalingalinga, is het een grote vuilnisbelt. Noch de gemeentelijke bestuurders noch de lokale bevolking zijn zich bewust van het belang van hygiëne. Een VSO-vakdeskundige (stedenbouwkundige) uit Engeland, met wie ik in Choma gesproken heb, zei dat de gemeente hooguit een paar latrines zou bouwen in informele nederzettingen. Er wordt terecht aandacht besteed aan het bestrijden van hiv en aids en tuberculose, maar niet aan de vele besmettelijke ziektes die kunnen voortkomen uit die onhygiënische omstandigheden. Misschien zou VSO en haar partners, in het kader van het gezondheidsprogramma, een afvalverwerking- en bewustwordingproject kunnen opzetten of lobbyen bij de gemeente.

Wat mij het meest opvalt aan VSO’s manier van werken…

Is de kleinschaligheid van de projecten waardoor de VSO-vakdeskundigen dichtbij de mensen komen en in direct contact zijn met diegene die hulp het meest nodig hebben. De aanpak gebaseerd op zelfhulp en zelfvoorziening spreekt mij erg aan, want het is de enige manier om duurzaamheid te realiseren. De lokale gemeenschappen zijn meer gebaat bij een overdracht van kennis dan bij een geldbedrag. Ze hoeven niet op geld te wachten en behouden ook zo hun waardigheid. Zoals bij de vrouwenclub van de Siavonga Nutrition Group; een succesvol project kan als voorbeeld dienen en kan door andere gemeenschappen overgenomen worden.

Resultaten die het werk van VSO in de projecten tot zover hebben bereikt

• In het missieziekenhuis in Monze heeft een VSO-vakdeskundige met een technische achtergrond de medische apparaten gerepareerd en onderhouden. Na afloop van zijn verblijf heeft hij zijn kennis overgedragen aan het lokale personeel. Bij gebrek aan goed opgeleide technici waren dat de loodgieter en de elektricien. 

• Op de Siankope school bij Choma, heeft de VSO-vakdeskundige ervoor gezorgd dat twee zonnepanelen op het dak zijn geïnstalleerd, en zij heeft ook de financiering ervan geregeld. Dit heeft een grote impact gehad: de kinderen kunnen ‘s avonds blijven studeren, wat hun schoolprestaties ten goede komt, hun moeders kunnen ’s avonds alfabetiseringlessen volgen en - als lucratieve bijkomstigheid - de mobiele telefoons kunnen tegen een kleine vergoeding opgeladen worden. Het volledig benutten van de mogelijkheden vind ik bewonderenswaardig. 

• Met de hulp van een VSO-vakdeskundige hebben de vrouwen van de Siavonga Nutrition Group geleerd geld te beheren en op de markt winst te maken. Ze verhuren zelfs een kleine varkensstal aan een derde partij. Met de gefokte geiten en de producten van hun tuin krijgen ze ook een betere voeding, wat de uiteindelijke doelstelling is. 

• In de ‘informele nederzetting’ Kalingalinga is door de lokale VSO-partnerorganisatie een netwerk van lokale zorgverleners opgericht die de vinger aan de pols houdt onder de hiv- en aids-patiënten. Eenmaal behandeld kunnen deze mensen op hun beurt zorgverlener worden, wat de bereikbaarheid vergroot en voor duurzaamheid van het project zorgt.

Wat is je indruk van de VSO-vakdeskundigen?

De VSO-vakdeskundigen zijn enthousiaste mensen die vaak in moeilijke omstandigheden moeten werken en die goed tegen een stootje kunnen. Ze hebben een groot inlevingsvermogen en kunnen hun specialistische kennis op een eenvoudige manier overdragen: een accountant kan de basisbeginselen van het boekhouden geduldig uitleggen, bijvoorbeeld. Ze weten precies wat de behoeften zijn en kunnen zo beter hun kennisoverdracht doseren.

Welk verhaal blijft je het meest bij?

In de ‘informele nederzetting’ Kalingalinga in Lusaka, vertelde een jonge man, hiv-positief, dat hij erg ziek was geweest en zijn bed niet meer uitkwam. Hij had zijn lot geaccepteerd, hij schaamde zich voor zijn ziekte en lag op zijn dood te wachten. Een lokale zorgverlener van het home-based care project heeft zich over hem ontfermd en hem aangemoedigd om naar het ziekenhuis te gaan om een antiretrovirale therapie te volgen. Dat heeft hij gedaan, hij is nu opgeknapt en zelf zorgverlener geworden. Hij gebruikt zijn eigen verhaal om andere mensen te overtuigen om zich te laten behandelen. Hij vertelde trots dat zijn laatst geboren kind niet met hiv-virus is besmet. Dit is niet alleen zijn eigen succesverhaal, maar ook het bewijs dat het project zijn doel bereikt.

Heeft het werk van VSO zin?

Het werk van VSO heeft zeker zin. Het is op duurzaamheid gericht, zodat de ondernomen activiteiten doorgaan na het vertrek van VSO. Door de aanzet die VSO geeft, komen de mensen er uiteindelijk toe hun eigen bestaan beter te organiseren. Zo komen ze los van externe hulp en hebben ze de toekomst in eigen handen.

Komt het geld van VSO goed terecht?

Het geld van VSO komt goed terecht. De projectaanvragen vanuit de partnerorganisaties worden zorgvuldig bestudeerd alvorens hulp gegeven wordt en ze worden regelmatig geëvalueerd. Het geld van de donateurs wordt voornamelijk gebruikt voor het betalen van vakdeskundigen die leven op een zeer klein budget met een lokaal salaris. VSO heeft doelstellingen gekozen in sectoren waar hulp het meest nodig is, gezondheid, onderwijs, het waarborgen van de leefomstandigheden en ‘empowerment’. Er wordt geen cent verspild aan niet leefbare projecten.

Graag wil ik dit tegen andere donateurs zeggen

Er is nog veel werk te doen en dus veel steun nodig. Er is nog een lange weg te gaan voordat de doelstellingen bereikt zijn, maar er is al vooruitgang te zien. De aanpak van VSO is uniek, ik heb gezien hoe de vrijwilligers zich met veel toewijding inzetten om met hun kennis de lokale gemeenschappen te helpen op weg naar zelfredzaamheid en de resultaten zijn verbluffend. Blijf vooral VSO steunen, uw bijdrage is in goede handen.

Doel van het werk van Gijs in Bangladesh

Gijs werkt bij de lokale organisatie ALO, die de leefomstandigheden van inheemse bevolkingsgroepen verbetert. Hij werkt hier aan een project om lokale jeugd en vrouwen te trainen. Het doel van de trainingen is dat ze weten wat hun rechten zijn en dat ze daarvoor kunnen opkomen – ervoor zorgen dat ze mondiger worden. Bangladesh is een land waar relaties, status en hiërarchie nog een heel belangrijke rol spelen. Voor een jongere of een vrouw uit een klein, afgelegen dorp is het dus niet zo vanzelfsprekend om bij de overheid aan te kloppen zoals voor iemand in Nederland.

Gijs over zijn werk

“Ik ben het meest trots op de jeugd hier die de moeite neemt om naar de trainingen te komen. Laten zien dat ze geloven in een betere toekomst en daar ook voor willen werken. Opofferingen voor maken: want een dag training is een dag niet werken. En met een jaarinkomen dat iets meer is dan vijftig dollar in deze regio, kunnen ze al het geld goed gebruiken.”

“Ik laat mijn lokale collega's zien hoe van alles gemakkelijker geregeld kan worden, met bijvoorbeeld simpele trucjes in Excel of Word. Wij groeien ermee op, mensen hier hebben er nooit mee gewerkt, hebben niemand die ze kan laten zien hoe het werkt. En maak dan maar eens een budget- of activiteitenplanning voor een project van drie jaar met tientallen trainingen, vergaderingen en andere activiteiten.”

Tot nu toe bereikte resultaten

• De jeugd en de vrouwen die de trainingen volgden, hebben meer zelfvertrouwen en zijn beter in staat om voor zichzelf op te komen.  
• De organisatie ALO is nu beter in staat om haar projecten te managen en ervoor te zorgen dat het geld terecht komt bij de mensen die het nodig hebben.

Kennis over groenten

Amagara groeide sinds de oprichting in 2006 uit tot een stevige organisatie met veel kennis over groenteteelt en voedingswaarden van groenten. Peter: “Deze kennis wisselen we niet alleen uit met de aangesloten boeren, maar ook met het lokale ziekenhuis, scholen en gezinnen. We zetten landbouw in als instrument voor de ontwikkeling van de hele regio.”

Onmisbare voedingsstoffen

Ondervoeding is het grootste gezondheidsprobleem in Kanungu. Ouders en kinderen weten vaak niet wat gezonde voeding is, en krijgen daardoor niet alle voedingsstoffen binnen die nodig zijn. “Vorig jaar zijn in het streekziekenhuis 105 ondervoede kinderen opgenomen, van wie er twee zijn overleden”, vertelt Peter. “Amagara werkt hard om ervoor te zorgen dat steeds meer mensen hun eigen groenten kunnen telen en goede voeding krijgen.”

Schooltuin

Achter de kinderafdeling van het streekziekenhuis is met de hulp van Amagara een tuin aangelegd. Hier leren ouders van zieke kinderen hoe ze groenten kunnen planten, zodat ze voor hun eigen gezin wat kunnen verbouwen. Daarnaast hielp Amagara een lokale basisschool bij de aanleg van een schooltuin waar de kinderen les krijgen over gezond eten.

Peter: “Ze zaaien en oogsten van alles, en bereiden tijdens de kookles voedzame gerechten van de zelfverbouwde groenten. Hierdoor beseffen de kinderen hoe belangrijk gezond en evenwichtig voedsel is. We ontdekten bovendien dat zij hun kennis op hun beurt weer doorgeven aan hun ouders. Op deze manier hebben we al duizenden mensen in Kanungu een kans op overleven gegeven.”

Gezond blijven

Frank is getrouwd en heeft een dochter van anderhalf. Hij werkt in de voorbeeldtuin van Amagara. “Voordat ik me aansloot bij Amagara ging ik nog naar school, maar ik kon het schoolgeld niet betalen en moest dus vroegtijdig stoppen. Ik werk graag bij Amagara; ik heb een goed inkomen en leer hier veel nieuwe vaardigheden op het gebied van groenteteelt en voeding. Ik kan zelf mijn gezin onderhouden en zorg ervoor dat mijn dochter de voeding krijgt die ze nodig heeft om te groeien en om gezond te blijven.”

Malawi

Malawi kampt met een groot tekort aan dokters, verpleegkundigen, vroedvrouwen en ander medisch personeel. De cijfers zijn hard. Waar er in Nederland één arts per 500 inwoners is, is er in Malawi één arts per 150.000 inwoners. Het tekort aan verpleegkundigen is de laatste jaren eerder toegenomen dan afgenomen. Het aantal verpleegkundige dat per jaar afstudeert, is lager dan het aantal dat wegvalt door onder meer pensioen, een baan in de private sector of in het buitenland, maar ook door de hiv- en aidsepidemie.

Doel van het werk van Maryse in Malawi

• Om het managementadvies in het ziekenhuis te geven en om advies te geven op het gebied van de publieke gezondheid (preventiewerk) in het gehele district.

• Om de gezondheid van de mensen in de dorpen te verbeteren en ziekten te voorkomen . Dit bereikt Maryse door gezondheidseducatie op te zetten en de veldwerkers in de dorpen te trainen en te begeleiden.

Maryse over haar werk

“Ik leer hier veel over ontwikkelingssamenwerking. Het gaat niet om projectjes uitvoeren, een leuk rapportje schrijven, en dan op naar het volgende. Het echte samenwerken met lokale collega’s is de sleutel tot succes."

“Ik ben het meest trots op de projecten die hier met hulp van lokale vrijwilligers zijn opgezet, vrijwilligers die ik getraind heb. Zo worden mensen voorgelicht over hiv en aids en hoe ze bijvoorbeeld malaria kunnen voorkomen.”

Tot nu toe bereikte resultaten

• De jaarrapporten en planningsdocumenten van het ziekenhuis zijn verbeterd en de programmacoördinatoren begrijpen beter hoe ze prioriteiten kunnen stellen. Dit is enorm belangrijk voor de aansturing van het ziekenhuis.
• Er is een bibliotheek opgezet, zodat kennis ook lokaal verder gedeeld kan worden.  
• Samen met een collega trainde Maryse tachtig Health Surveillance Assistants (HSA’s) in het geven van lessen over basisgezondheidszorg. Daarnaast leerde ze de HSA’s hoe ze moeten samenwerken met de vrijwillige en ongeschoolde gezondheidswerkers in de dorpen. Dit is ontzettend belangrijk omdat de HSA’s helpen bij de uitvoering van preventie en zorg. Een voorbeeld hiervan is het geven van vaccinaties en het monitoren van de gezondheid van de kinderen. Ook leerden de HSA’s hoe zij op hun beurt deze vrijwilligers weer kunnen trainen in het geven van lessen over basisgezondheidszorg.
• Het hele datasysteem van het ziekenhuis is verbeterd en wordt gebruikt; van veldwerker tot de directeur van het ziekenhuis en het ministerie. Dit zorgt ervoor dat mensen beter weten wat er gaande is in het district, waardoor nieuwe plannen beter gemaakt kunnen worden. Er is veel meer overzicht en samenwerking.

<%=Server.CreateObject("cd_link.ComponentLink").getLinkAsString("tcm:0-80-1", "tcm:0-0-0", "tcm:80-29507", "tcm:0-0-0", " " , "VSO Nederland voert campagne", True, True)%>

Spreading the word

I work for Y2Y, an organisation fighting HIV and AIDS in the Kavango region. My colleagues are all young and very enthusiastic, and, as is common practice for many unemployed youngsters in Namibia, they work at Y2Y voluntarily. The professional experience gained serves as a stepping-stone to other, hopefully paid, jobs.

Y2Y’s objectives are to educate 12–25 year-olds about HIV and AIDS. “We do this by visiting schools, hosting peer-to-peer sessions and going into communities to perform plays – a powerful tool due to the high rate of illiteracy,” explains Martijn. “This is essential as HIV and AIDS is a huge problem in Namibia. Approximately 25 per cent of the population – 40 per cent in the Kavango region – is infected and it has a debilitating effect on future progress. Although daily life is heavily affected by the disease, most people here live as though they don’t have a care in the world.

Gaining a fresh perspective

“So far it’s been a blast to be here,” says Martijn. “I love interacting with the locals as they are so friendly and laugh a lot. The standard of living is relatively high but it can vary greatly from place to place. Namibia is the country with the biggest gap between highest and lowest incomes. I try not to focus on these differences as the locals don’t seem to mind too much and live together amicably. For me, it’s an opportunity to see the world from a different perspective and challenge some of my preconceptions.”

Martijn has also made friends in the volunteer community. “There’s a great group of international volunteers here,” he says. “We meet up regularly and go camping, have dinner or organise movie nights. It’s interesting to see how easily you feel drawn to fellow strangers when coming into a new environment. We go through the same things and enjoy sharing our experiences. My time here has only just begun but I recommend volunteering with VSO. It’s an unforgettable experience and I know it has already changed my life.”

Doel van het werk van Marike in Malawi

Mwanza is een plaatsje in zuidoost-Malawi. Meer dan 50 procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens van een dollar per dag. Er is een hoge moedersterfte van 807 per 100.000 levendgeborenen. Een van de Millenniumdoelen is de moedersterfte terugdringen tot 155:100.000. Malawi heeft nog een lange weg te gaan om dit doel te bereiken. Er zijn 100.000 mensen in het district afhankelijk van de zorg die geboden wordt in het districtsziekenhuis van Mwanza. Marike is samen met een Engelse VSO-arts en twee Malawiaanse collega’s één van de vier artsen die het ziekenhuis rijk is. Het doel van Marike’s uitzending is om de kwaliteit van de gezondheidszorg aan de patiënten te verbeteren en de kwaliteit van de opleiding voor clinical officers (soort HBO-dokters) en medical assistents te verbeteren. Dit zodat meer goed opgeleide artsen in Malawi beschikbaar komen.

Marike over haar werk

“In het tweede half jaar dat ik op de verloskamers werkte, is de moedersterfte in het ziekenhuis gehalveerd. Dit komt natuurlijk niet alleen door mijn persoonlijke inspanningen, maar ook door een goed werkend team van verpleegkundigen, die door betere supervisie veel gemotiveerder te werk gaan. Het hele ziekenhuis mag trots zijn op deze prestatie.”

“In het ziekenhuis in Mwanza zijn geen couveuses en er is ook geen regelmatige stroomtoevoer. Te vroeg baby's werden daarom naar een ander ziekenhuis vervoerd waar dit wel aanwezig was, maar stierven dan vaak al onderweg. Ik heb een Kangaroo Mother Care Unit opgezet voor te vroeg geboren baby's. Bij het kangoeroeën wordt de moeder als natuurlijke warmtebron gebruikt voor haar pasgeborene, zodat couveuses niet nodig zijn."

“Ik heb hier geleerd om op andere dingen te vertrouwen. Met een stethoscoop, je handen en een thermometer kom je al een heel eind. Ik herken nu een bacterie aan zijn geur en kleur in plaats van aan de kweekresultaten.”

Tot nu toe bereikte resultaten

• De zorg van postoperatieve patiënten op de verloskamers is aanzienlijk verbeterd door het inrichten van een High Care-ruimte met twee bedden, waar patiënten de eerste zes uur na hun operatie verzorgd worden. Voorheen lagen deze vrouwen op de afdeling ver verwijderd van de verpleegkundigen en de vitale functies werden niet altijd even vaak gecontroleerd. Nu wordt temperatuur en bloeddruk bijvoorbeeld allemaal keurig bijgehouden op een postoperatief observatieformulier. We zien hierdoor aanzienlijk minder postoperatieve complicaties.
• Veel protocollen geschreven, waarmee de kwaliteit van zorg aan onze patiënten is verbeterd.
• Er is een Kangaroo Mother Care service opgezet waar te vroeg geboren kinderen verzorgd en opgevangen worden. Voorheen lagen deze kinderen op een afdeling tussen vrouwen met wondinfecties en in een koude ruimte. Het transport naar de stad Blantyre overleefden deze kinderen vaak niet. Nu kunnen deze kinderen in een aparte ruimte verzorgd worden op de borst van hun moeders. De moeders zijn als het ware een natuurlijke couveuse.
• We hebben een medische bibliotheek gebouwd en ingericht.
• We zijn bezig met het realiseren van het eerste kindergeneeskundige brandwondencentrum in een district in Malawi. Voorheen werd deze zorg alleen in de centrale ziekenhuizen geleverd, maar er is een grote noodzaak dit ook in de districten te doen.
• We hebben veel trainingen georganiseerd voor verpleegkundigen en clinicians, zoals een baby reanimatiecursus.  

Doel van het werk van Maarten in Vietnam

In Vietnam wil men ervoor zorgen dat kinderen met een handicap op reguliere basisscholen onderwijs kunnen volgen. Dus geen speciale scholen, maar onderwijs voor iedereen op elke school. Een mooi doel, maar voor de leraren is het haast onmogelijk om zonder extra training of scholing kinderen met heel diverse handicaps les te geven naast alle leerlingen zonder handicap. De kennis is er gewoonweg niet. Bovendien blijven heel veel kinderen met een handicap thuis, terwijl ze gewoon naar school kunnen. De vraag naar kennis over lesgeven aan kinderen met een handicap op reguliere basisscholen is daarom enorm groot.

Maarten over zijn werk

“Ik heb ruime kennis over onderwijs aan kinderen met diverse handicaps. Omdat ik jarenlang zelf lesgaf aan kinderen met een handicap, ken ik de manieren waarop je beter les kunt geven en welke aanpassingen daarvoor nodig zijn. Het meest trots ben ik op het feit dat er nu steeds meer kinderen met een handicap naar school gaan. Ouders hoorden dat er op school in hun eigen buurt ook onderwijs wordt gegeven dat geschikt is voor kinderen met een handicap.”

“Mijn moeilijkste moment was tijdens een bezoek met een collega aan een familie op het platteland. Deze familie had een kind met een handicap. Na een lange rit achterop de brommer door een kaal en droog landschap kwamen wij uiteindelijk bij het huisje aan. De luiken en deur waren dicht en er leek niemand thuis te zijn. Toch besloot mijn collega aan te kloppen op een van de luiken. Na een tijdje deden twee jonge meisjes de deur open. Een meisje was zes en de ander drie jaar. Ze hadden allebei haast geen kleren om het lijf. De ouders waren ergens ver weg aan het werk. Op de vraag waarom ze de luiken en deur dicht hadden gedaan, antwoordde het meisje van zes: "Omdat wij bang zijn voor de mannen uit de buurt.” Toen besefte ik hoe kwetsbaar kinderen, en in dit geval ook nog met een (mentale) handicap, zijn in ontwikkelingslanden. Ouders die hard moeten werken om iets te verdienen en dus hun kinderen de hele dag alleen thuis moeten laten. Schrijnend om te zien.”

Tot nu toe bereikte resultaten

• Op 22 basisscholen zijn leraren getraind in hoe zij beter les kunnen geven aan kinderen met diverse handicaps.
• De getrainde leraren hebben meer zelfvertrouwen gekregen in het lesgeven aan kinderen met een handicap.
• Het onderwijs voor kinderen met een handicap is op (tot nu toe) 22 basisscholen verbeterd. Elke school heeft gemiddeld 10 leerlingen met een handicap.  
• Er gaan nu meer kinderen met een handicap naar school. Ouders weten dat hun kind ook onderwijs kan volgen en meer scholen zijn er nu op ingericht.
• Veel van de ouders hebben meer zelfvertrouwen en kennis gekregen over het opvoeden van kinderen met een handicap.

Beluister hier het Fresh FM radiointerview van Maarten de Ruiter   

<%=Server.CreateObject("cd_link.ComponentLink").getLinkAsString("tcm:0-80-1", "tcm:0-0-0", "tcm:80-29507", "tcm:0-0-0", " " , "VSO Nederland voert campagne", True, True)%>

Doel van het werk van Klaas in Malawi

Klaas werkt als tropenarts in het districtsziekenhuis van Thyolo, een regio met ongeveer 600.000 inwoners. Zo'n twaalf procent van de volwassen bevolking is besmet met het hiv-virus, en dat heeft grote impact op de gezondheidszorg. Er zijn heel veel zieken en te weinig gezondheidswerkers om iedereen in het district goede zorg te bieden. Klaas draagt in het districtsziekenhuis zijn kennis en vaardigheden over aan de artsen en verpleegkundigen die daar werken.

Klaas over zijn werk

“Elke patiënt die in het ziekenhuis geholpen is, geeft zin aan mijn werk. Bovendien werk ik samen met Malawiaanse collega’s en studenten: als ik een patiënt help, leren zij daar ondertussen van. Ik werkte een paar weken samen met een Malawiaanse studentarts op de verloskamers. Ze zag mij een aantal keer een vacuümextractie doen. Dit is een bepaalde handeling die een geboorte, waar nodig, kan bespoedigen en wat nuttig en soms levensreddend is voor moeder en kind. Vandaag deed ze op een perfecte manier haar eerste zelfstandige vacuümextractie!”

Tot nu toe bereikte resultaten

• Nieuwe werkprotocollen in het ziekenhuis geïmplementeerd
• Artsen en verpleegkundigen getraind in diverse medische technieken die zij nu zelf zelfstandig uitvoeren

Bangladesh

Vrouwen in Bangladesh hebben het niet gemakkelijk: ze krijgen vaak te maken met geweld, worden om religieuze redenen gediscrimineerd en zijn slecht vertegenwoordigd in de zakenwereld en politiek. Bengalese vrouwen hebben nog een lange weg te gaan wat betreft gelijke rechten en kansen. Ongeveer de helft van de 140 miljoen Bengalezen leeft in armoede. De meerderheid van hen is vrouw. Op elke vier werkende mannen is er maar één vrouw aan de slag, en dat meestal in slecht betaalde en onzekere banen.

Doel van het werk van Bertram in Bangladesh

Bertram werkt in Khulna, in het zuidwesten van Bangladesh. In Rupsa, een plaats aan de andere kant van de rivier, staat het vol met fabrieken voor de garnalenindustrie. De vrouwen uit de sloppenwijken werken daar. Er is een arbeidswet, maar die wordt heel slecht gehandhaafd. Omdat het de vrouwen die in de fabrieken werken het aan kennis en kunde ontbreekt, is het lastig zich te organiseren en om voor zichzelf op te komen. Het werk van Bertram is erop gericht om deze vrouwen te helpen zichzelf te helpen. Enerzijds door ze kennis en kunde te geven, zodat ze voor zichzelf kunnen opkomen. Anderzijds door hun belangen te behartigen op nationaal en internationaal niveau.

Bertram over zijn werk

“In het district Khulna werken zo’n 30.000 werknemers in de garnalenverwerkende industrie. 80 procent daarvan is vrouw. Voor het verbeteren van de werk- en leefsituatie van deze vrouwen zet mijn lokale werkgever SAFE zich in. Dit zijn stoere vrouwen. Omdat men geen vakbond mocht oprichten, is welzijnsorganisatie SAFE opgericht. Inmiddels zijn 40 groepen en 1.200 leden hierbij aangesloten. Waarom het stoere vrouwen zijn? SAFE heeft veldwerksters die, zoals het woord al aangeeft, het veld ingaan. Deze vrouwen gaan naar de sloppenwijken waar de werkneemsters wonen, en naar de fabrieken. Op de werkvloer worden ze ondersteund door de vakbondleidsters, die door SAFE getraind zijn. Dit is niet zonder risico. Slechts een paar vrouwen tegenover een vele malen machtiger fabriekseigenaar. Stoere vrouwen dus! Zeer binnenkort ga ik met deze veldwerksters op pad en kan ik met de vakbondleidsters spreken. Daar kijk ik erg naar uit."

Tot nu toe bereikte resultaten

• Samen met andere organisaties is een coalitie opgericht, waardoor SAFE sterker staat om de belangen van de vrouwen die in de garnalenindustrie werken te behartigen.

Voorafgaande aan de reis verwachtte ik…

Veel armoede te zien. Jaren geleden ben ik bij VSO in Utrecht geweest om informatie in te winnen over mogelijkheden voor uitzending. Ik was erg verrast dat ik nu de mogelijkheid kreeg om te kijken bij anderen die het wel gelukt was om een aantal jaren uitgezonden te worden.

Mijn eerste indruk bij aankomst in Zambia was…

dat het een prachtig land is met heel veel mooie natuur. Dat er veel mensen in mooie gekleurde kleding (het was zondag) langs de weg liepen. Later bleek dat de mensen vooral lopend naar hun werk gaan, ook de VSO-vakdeskundigen. ’s Avonds gaat men vroeg naar bed en ’s morgens er vroeg weer uit. Zo wordt het daglicht optimaal gebruikt.

Welk project heeft de meeste indruk gemaakt?

De eerste dag bezochten we een lokale gemeenschap waar gezondheidswerkers ons vertelden over hun werk. Het project was opgezet met hulp van VSO-vakdeskundigen. De mensen die zelf besmet zijn met het hiv-virus en medicijnen gebruiken, proberen binnen de gemeenschap te ontdekken welke mensen ziek zijn en hoe ze geholpen kunnen worden. Na hun verhalen gingen we kijken in de gemeenschap. Peter, die het project nu begeleidt, liet ons kennismaken met mensen die begeleid worden. We gingen op bezoek bij een vrouw die besmet is met het aids-virus. Haar kindje van achttien maanden oud is ook ziek. Ze wordt begeleid door een van de vrouwelijke gezondheidswerkers. Naast het bieden van medische hulp, wordt er ook voorlichting gegeven over hygiëne en over gezonde voeding.

Tijdens het bezoeken van de projecten heb ik mij het meest verbaasd over…

Dat de dood voor iedereen een onderdeel van het leven is. In de gesprekken werd onder meer verteld dat een echtgenoot overleden was, dat een dochtertje overleden was, dat een baby’tje dood geboren was. En toch zijn de mensen vrolijk en werden we soms met zang en dans verwelkomd.
Voor mij was het moeilijk te begrijpen hoe mensen daar steeds door kunnen gaan. Zelf zit ik in het onderwijs en maak ik me druk om een kast die niet goed geleverd is. Daar zie ik een lokaal zonder meubilair en met frames van banken waar een blad van hard board opgemaakt wordt als er geld is. Een lokaal waar zeventig kinderen les krijgen. In een gesprek met een leerkracht vertelde hij dat het grote aantal leerlingen een probleem is, omdat de kinderen allemaal verschillend zijn. Als ik dan ga vergelijken met ons onderwijs en het omgaan met verschillen en de faciliteiten die wij hebben, dan vind ik het erg moeilijk om mij in hun situatie te verplaatsen. Dat had ik ook bij het ziekenhuis dat we bezochten. Mensen die op een matras op de grond liggen, omdat er niet genoeg bedden zijn; zoiets kan ik me hier niet voorstellen! Toch werkt iedereen met plezier en is iedereen trots op dat wat al bereikt is. Zo was er een wachtruimte gemaakt, zodat de mensen die op een behandeling wachten niet in de regen of in de brandende zon hoeven te wachten.

Wat mij het meest opvalt aan VSO’s manier van werken…

Van de VSO-vakdeskundigen die ik sprak tijdens de verschillende maaltijden blijkt dat ze erg betrokken zijn bij de projecten. Ze verdiepen zich in de problemen van de mensen. Dit kan zijn op het gebied van gezondheid, maar ook de logistieke planning. De vakdeskundigen vinden het soms moeilijk, maar de mensen die al anderhalf jaar verbonden waren aan een project wilden eigenlijk allemaal bijtekenen. Eventueel ergens anders, maar wel samen met de bevolking werken aan een betere wereld. De VSO-vakdeskundigen zijn volgens mij optimistische mensen die steeds mogelijkheden zien. Wel is het belangrijk dat er onderling contact is tussen de vakdeskundigen. Ik hoorde dat dat ook wordt gestimuleerd. Ook de contacten met het VSO-programmakantoor in Lusaka zijn belangrijk. Glenda van het VSO-programmakantoor in Lusaka (ze was de hele week bij ons) had ook tijdens ons bezoek overleg met de vakdeskundigen om te horen hoe het ging en welke problemen er eventueel waren, maar ook over de dingen die goed gingen.

Wat is je indruk van de VSO-vakdeskundigen?

De kennis die de mensen hebben en de voorbereidingen die ze treffen om te bekijken wat zij kunnen betekenen voor de ander, is erg hoog. De mensen die ik sprak gingen er helemaal voor en waren enthousiast om te proberen mogelijkheden te creëren voor de lokale bevolking. Ook was het voor de meesten een sport om rond te komen met het salaris van de lokale bevolking.

Welk verhaal blijft je het meest bij?

Het verhaal van de man die sinds een paar weken medicijnen kreeg tegen aids en die vertelde dat zijn dochtertje twee weken geleden overleden was. Hij was ziek, dat was duidelijk te zien, maar had toch de moed om door te gaan. Toen zijn vrouw even kwam kijken, had ik echt het gevoel: wat kan ik voor deze mensen betekenen?

Heeft het werk van VSO zin?

Het werk van VSO is ontzettend belangrijk. De vakdeskundigen die zich verdiepen in de problematiek van de lokale bevolking. Zich inzetten in het ziekenhuis als arts en hier samenwerken met de Zambiaanse artsen en zo bepaalde technieken overdragen. Ook bij de logistiek stellen de VSO-vakdeskundigen zich eerst op de hoogte van hoe het er in Zambia aan toe gaat en dan wordt er gezocht naar de mogelijkheden. Het kan zijn dat er gekeken wordt naar financiële stromen. Zo werden er bij de school die we bezochten financiën gezocht om zonnepanelen op het dak te plaatsen. Hierdoor kon het schoolgebouw ook ’s avonds gebruikt worden en kregen vrouwen les.

Graag wil ik dit tegen andere donateurs zeggen…

De gelden van VSO zijn ontzettend nodig. Vooral nu er in verband met de crisis minder ontwikkelingsgelden beschikbaar zijn. De mensen in de ontwikkelingslanden mogen hier niet de dupe van worden. Wat dat betreft zou het goed zijn dat meer mensen de kans krijgen om te kijken wat VSO doet en welke mogelijkheden daardoor geschapen worden voor onze medebewoners van deze aarde. Samen delen is dan erg belangrijk! Niet iedereen kan als VSO-vakdeskundige aan het werk gaan, maar de achterblijvers kunnen wel het werk van de vakdeskundigen mogelijk maken. Door bijvoorbeeld zelf geld te doneren of door projecten op te zetten zodat de vakdeskundigen hun werken kunnen blijven doen!

An awkward beginning

Marina left for Sri Lanka to work as a management advisor for the Chamber of Commerce in Hambantota, a small Muslim town in the deep south of Sri Lanka. “My role was to develop the skills of middle management,” she explains.

But things didn’t go according to plan: “Unfortunately, this assignment ended earlier than expected because the director general – a very strong leader who didn’t leave much decision making up to middle management – wasn’t ready to adopt change. VSO and I decided it would be better to end the assignment. So there I was, suddenly unemployed in Sri Lanka.”

Resourceful thinking

VSO Sri Lanka and a few long-term volunteers put their network to good use and looked for other opportunities for Marina to apply her skills. Shortly afterwards, their efforts bore fruit. Since she was now in the country, Marina could attend job interviews and visit prospective partner organisations herself. “I accepted an assignment with OfERR (Organisation for Eelam Refugees Rehabilitation),” she remembers. “OfERR is a humanitarian organisation with the main objective of assisting and rendering relief to Tamil refugees in India and Sri Lanka. It was formed by refugees and is run by refugees on behalf of refugees.”

“Because of the civil war, many Tamil people left Sri Lanka for their own safety,” Marina explains. “A great many fled to India and on arrival they had nothing – no housing, no food, no money, just the clothes they were wearing. OfERR began its services in India by providing humanitarian assistance to thousands of displaced people. They offered strength and encouragement through counseling – especially trauma counseling. They also helped students find schools and colleges to continue their disrupted studies.”

A rewarding experience

Today OfERR does a lot more. “After the civil war in Sri Lanka ended, many refugees wished to return to their homeland,” Marina continues. “Once again, they had nothing – the lives they’d left behind in Sri Lanka were in ruins. Houses were damaged, land was overgrown or taken by others. Many people found themselves in refugee camps once again.” In response, OfERR expanded its programmes to Sri Lanka. Nowadays it has five offices there.

Marina’s role is to work with unit heads on proposal writing, planning and monitoring. This involves traveling to the different offices and she gets to visit areas of Sri Lanka that were closed off only five years ago. She also works with the organisation’s founders on development and strategy.

“My time in Sri Lanka has been a learning experience in so many ways,” says Marina. “I’ve become more aware of who I am and have a new perspective on my Western habits and wants. I’ve also witnessed the flexibility of people and how much can be achieved with very little. Most importantly, I’ve seen that sharing skills, knowledge and personal attention can change lives – including my own.”

Er is een enorm verschil tussen het werken als guest service coordinator op het hoofdkantoor van Randstad en het adviseren van een kleine hiv en aids ngo in Namibië over hun organisatiestructuur en toekomstige strategieën. De omschakeling van het koude Amsterdam naar het snoeihete Namibië kostte me even wat moeite, maar wat een belevenis!

Zand en grind

Na mijn in-country training in de hoofdstad Windhoek vertrok ik richting mijn eindbestemming Rundu, tegen de grens met Angola. Vergeleken met het gecultiveerde Windhoek, is dit provinciale stadje heel anders. Er zijn ongeveer vier geasfalteerde wegen en het merendeel hiervan bereikt enkel de rand van de stad. De overige wegen zijn gemaakt van samengeperst zand en grind en worden gebruikt door grote aantallen straathonden. Een goede stimulans om mijn loopsnelheid te verhogen als ik ’s ochtends ga hardlopen!

Toneelstukjes opvoeren

Ik werk bij Youth 2 Youth, een jongerenorganisatie die strijdt tegen hiv en aids in de regio Kavango. Mijn collega’s zijn jong en enthousiast en werken, zoals veel werkloze jongeren in Namibië doen, als vrijwilliger. De werkervaring die ze opdoen dient als een opstapje naar een andere, hopelijk betaalde, baan.

Het doel van Youth 2 Youth is om jongeren (van 12 tot 25 jaar) voorlichting te geven over hiv en aids en om bewustwording te creëren. We doen dit door het bezoeken van scholen, het verzorgen van workshops en het opvoeren van toneelstukjes in de lokale dorpen (een succesvolle manier van voorlichting vanwege het hoge percentage analfabeten). Dit is heel hard nodig, want de aids-problematiek in Namibië is groot: ongeveer 25% van de bevolking (40% in de regio Kavango) is besmet met het virus en dit heeft dramatische gevolgen voor de toekomst van het land. Hoewel de ziekte een enorme impact heeft op het dagelijks leven, gedragen de meeste mensen zich alsof ze een onbezorgd leven leiden.

Vanuit een ander perspectief

Tot nu toe is het geweldig om hier te zijn. Ik ga graag om met de lokale bevolking: ze zijn zo vriendelijk en lachen veel. De levensstandaard is redelijk hoog, maar er zijn grote verschillen. Namibië is het land met de grootste kloof tussen de hoogste en laagste inkomens. Ik probeer niet teveel op deze verschillen te letten, omdat de bewoners zelf er niet veel om lijken te geven en vredig naast elkaar leven. Er is nog genoeg dat ik probeer te bevatten en dat zal me vast lukken tijdens mijn verblijf in Namibië. Sommige dingen zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen en dit daagt mij uit om het leven vanuit een ander perspectief te bekijken.

Afrikaans avontuur

Ik ben hier samen met een fantastische groep vakdeskundigen. We gaan regelmatig samen kamperen, eten of films kijken. Het is interessant om te zien hoe snel je je verbonden voelt met medebuitenlanders als je in een nieuwe omgeving komt. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en delen graag onze ervaringen. Mijn avontuur is eigenlijk nog maar net begonnen en ik kan een uitzending via VSO nu al aan iedereen aanraden. Het is een onvergetelijke ervaring, alles wat ik ervan verwacht had en heeft mijn leven al veranderd.

Het ministerie is gevestigd in de Kavango regio. Een vrij groot gebied met het hoogste armoedecijfer en het hoogste percentage hiv-patiënten in heel Namibië. Het ministerie heeft een hiërarchische structuur, een gebrek aan middelen en heel veel papierwerk. Zo is de HR-afdeling verantwoordelijk voor de administratie voor 3.500 leraren. Mijn lokale collega’s werken keihard om al het werk gedaan te krijgen. Bedenk maar eens hoe frustrerend het invullen van een belastingaangifteformulier kan zijn! Mijn collega’s doen dat soort werk voor alle leraren: voor pensioen, ontslag, gevallen van wangedrag, vacatures, promoties, overplaatsingen, etc.

Tijdsbesparing en efficiëntie

Voor mijn komst werkten twee collega’s van Randstad op de HR-afdeling van dit ministerie. Zij kwamen met goede initiatieven om efficiënter te werken, want plannen en organiseren is in Namibië niet vanzelfsprekend. Het werk dat zij gestart zijn, zet ik voort. Ik werk nu aan het belangrijkste project dat zij introduceerden: het opzetten van een digitaal HR-archief.

We zijn net klaar met het invoeren van de informatie uit alle werknemersdossiers in het computersysteem. Veel werk, maar het effect is groot: als het hoofdkantoor om statistieken vraagt, is het voor mijn collega’s niet meer nodig om de dossiers handmatig te doorzoeken. Het bespaart hen enorm veel tijd! Ik bekijk nu hoe we het archief up-to-date kunnen houden en hoe we het in het dagelijkse werk kunnen gebruiken.

Zelfreflectie

Als HR-adviseur adviseer en coach ik mijn lokale collega’s bij het ministerie over hoe zij op hun eigen manier efficiënter kunnen werken. Dat betekent dat ik hen help met het plannen en evalueren van hun werk en bij het stellen van prioriteiten. Het is een behoorlijke uitdaging om hen te leren voor zichzelf te denken. Ik doe dat door ze veel vragen te stellen. Door reflectie op hun manier van werken, worden ze bewust van hun eigen kunnen en zullen ze steviger in hun schoenen staan. Mijn werk hier is voornamelijk gericht op groepsdynamiek, -processen en het motiveren en coachen van mensen. Daarbij maak ik gebruik van mijn gezond verstand, creativiteit, politieke sensitiviteit en doorzettingsvermogen. Elke dag is een nieuwe uitdaging, omdat we elkaar door cultuurverschillen vaak niet goed begrijpen. Ik blijf daarom op een creatieve manier naar verschillende oplossingen zoeken. Als iets niet werkt, moet je met een plan B komen.

Teamgeest

Mijn collega’s zijn erg aardig; ze vertellen me veel over hun persoonlijke leven. Het motiveert me om te zien dat het werk van VSO bijdraagt aan een betere teamgeest bij mijn HR-collega’s. Bovendien leer ik ook veel van de ervaringen van andere VSO’ers. Aan het eind van de dag houden we gesprekken, met uitzicht op de rivier Kavango, over cultuurverschillen die we tijdens ons werk tegenkomen. Als VSO’er heb ik ook de mogelijkheid om te reizen; ik kom net terug van een reis door het land en heb veel van het mooie Namibië gezien. Het is een land vol met natuurwonderen en ongelooflijk aardige mensen. Ik voel me hier echt op mijn plek!”

It only took a few days for VSO volunteer Lisa Drayson to detect glaring gaps in hospital care when she started her placement as a Nurse Midwife Trainer in Mzuzu, Malawi. “Patients were lying on the floor without a mattress, sometimes there were two people in a bed and two under the bed while heavily pregnant women had to sleep outside. And nurses were overstretched, there could be two nurses managing seventy patients in a ward of thirty beds.”

Ideally there should be one midwife per seven patients in Malawi, but there is only one midwife per 700 women, according to the Nurses and Midwives Council Malawi. The Council has deemed most hospital and health care facilities in the country below standard, so there is a colossal need for better qualified nurses and midwives to meet the demands of a growing population.

It’s a problem Lisa’s trying to fix, training up to fifty nursing students each year at a nearby college of nursing. Over two years, Lisa's helped train 150 student nurses and midwives, though she strongly feels quality should never be sacrificed to make up numbers.

Simple skills save lives

After a few months of college-based teaching, Lisa’s placement shifted to the hospital, where she worked closely with the sister-in-charge to bring about real changes to clinical care in the overburdened hospital, “Often people think they can change things really quickly, but I found the best way was to observe initially –you see many shocking things...but I just kept it all in my head to begin with and when the opportunity arose, I made the most of it.”

A simple but vital practice Lisa introduced to the hospital was a documentation system – recording patient details on the ward, and changing the filing system of the ward, which was later implemented by managers throughout the entire hospital. “It has had a massive impact,” says Lisa, “...there would be nothing written about patients who’d been on the ward for months, patients would die and no one would know why.” Lisa implemented this change after developing a relationship of mutual respect with the nurse management, and worked with them collaboratively to bring about this critical change in behaviour. “I would think – what can I do today to help change a attitudes a little – there is the long-term change, but there are the small things too. Sometimes things need a lot of work, other things are nearly there and just need a bit of support. “

Raising the pass rate to 100%

Lisa has spent the last two years of her extended placement with VSO lecturing at Mzuzu University Hospital, where 100% of students passed exams that enable them to register as nurses and midwives in 2011; a triumph after only 38% passed the same exams in 2010. Lisa believes the success is down to a succession of VSO volunteers in a similar role at the university, building upon the work of one another, “Coming from the outside to really influence the ways things are done can be difficult, which is why you need to be there long-term to bring about real change.”

It's a scorching June afternoon in a rural village in Miirya sub-county, Uganda. In the cool shade of a tree, VSO nurse Pam Llewellyn uses brightly illustrated posters and the help of Sally, her colleague and translator, to train village health volunteers in malaria infection and prevention.

How we catch malaria...

"Mrs Anopheles, the female mosquito, bites you at night-time when you are sleeping and transfers the malaria parasite into your body," explains Pam, with Sally translating as they hold their first poster aloft.  "She comes to make a meal to feed her eggs."

The second poster features a cartoon of the malaria parasite making its way to the liver; in poster three it is busy reproducing itself. And so the session goes on. It ends with poster seven, which stresses the life-saving difference sleeping under an insecticide treated mosquito net can make.

...and how we can prevent it

Next there's a practical demonstration of how to hang up a net. The afternoon's training ends with everyone standing up to sing The Malaria Song: the verses describe the symptoms and the chorus is another reminder to sleep under a net. 

Stephen is one of the volunteers Pam has been training. Before he met her, he and his family hated sleeping under mosquito nets because they were too restrictive and claustrophobic on hot nights. But the consequences were serious – and expensive.

"I was having a lot of problems with my family, a lot of malaria, and there were a lot of expenses as I was having to transport my family to hospital," remembers Stephen.  "But with Pam's education and being told how important it is, now we won't sleep without nets! And we have no more malaria."

100 volunteers spread the word in rural villages

Newly equipped with expertise in preventing malaria, Pam's volunteers – nearly 100 of them, distinctive in their blue t-shirts – will return to their villages and promote the use of insecticide treated mosquito nets. They'll show their communities how to tuck their nets tightly under their sleeping mats and how to tie them up during the day so that they don't get ripped. The volunteer will warn their communities against washing their nets too often so as not to dilute the insecticide.

Some families in the village will tell the volunteers that they can't afford nets. They usually cost around £3, so are beyond the reach of the average Ugandan. But the volunteers will happily contradict them. With the help of friends and family back in the UK, Pam and fellow VSO volunteer Dr Chris Jary have raised enough money to buy thousands of nets. They then sell them at the subsidised price of £1. Selling the nets is better than giving them away because people value them more and will look after them. The money is invested into the project to buy more nets.

Miirya beats malaria

Nearly 5,000 nets have been distributed so far. That means thousands of lives have been saved. And the word is out: nets are now in demand. "The thing I’m most proud of is that we’re no longer having to persuade people to buy nets," says Pam. "People in Miirya are asking for them – they understand their value and they want them. That is a lovely feeling."

Take a look at our gallery of Pam's work in Uganda. 

 My father was a transport driver, running a sort of ambulance service in our village. Quite often he would end up helping people in need of urgent medical care because of the shortage of health centres near our village. The distances people travel from rural areas to see a doctor can be great. Growing up, I saw that if there were more doctors or health facilities available to people in villages, they could be seen quicker and less people would die. I thought it would be so much better if more of us are trained…so it made sense for me to be a doctor.

But it’s expensive to train to be a doctor here.

Luckily I was one of the top ten students with the best results in public examinations, so I was fortunate to be awarded a scholarship to enter medical school. It was like a dream come true; because my father wasn’t able to raise even one fourth of the money required for me to enter medical school. Now, as a medical student, I’m learning something unlike anything else in the world, and I’m learning a lot of new things from Dr Shona Johnston. Working with her has helped me realise how important it is to have passion for the work.  Dr Shona is very industrious; she has taught us many emergency medical procedures, like cardio-respiratory resuscitation.

Doing an ultrasound is something we normally only see performed by professionals trained abroad, but we have been introduced to it here by Dr Shona. She has taught us how to identify the heartbeat from the scan, and how to spot the liver. I am very confident that I could save a life just by using that technique, because of the way it was explained and demonstrated to us by Dr Shona.

After Dr Shona leaves...

I’ll be able to teach my skills to community health officers in rural areas, because this knowledge is transferable.

Even now, when fellow medical students miss out on learning from Dr Shona, I share the procedures I’ve learnt from her with colleagues. If you keep on practising and showing others, then I believe you’re able to do more and help other people do more too.

 You know, here in Sierra Leone, we don’t have much equipment compared with overseas. We have villages in Sierra Leone, like the village I come from…it’s one of the remotest villages in the country where there is no electricity. I want to return to my village to help my people. If I don’t have the skills to help them, I’ll be part of the problem rather than helping to solve the problem.

 I believe if I’m well trained, I’ll be able to go to my village, help my people and in so doing I'll be help reduce the infant mortality rate in our country.

I’ve always enjoyed teaching, being creative and trying out new ideas. I was an early years teacher for five years in the UK before volunteering with VSO; but I had always wanted to work overseas and share my skills with people who’ve not had the opportunity to receive much training and guidance with their career.

Describe what you are doing.

I work in a teacher training college as a methodology and resources adviser, helping improve the quality of education in Rwanda. My role is to work with trainee teachers who haven’t yet taught in schools, sharing child centred teaching methods with them, like songs, games and group work. I’ve been showing them how to make teaching resources out of low cost materials such as rice sacks, paper bags and discarded bottle tops. I’ve also started up a centre for student teachers.

What’s the education system like in Rwanda?

Things have moved on here - most children now have access to education in Rwanda but a lot of children drop out of school in their first few years. One reason for this is that the quality of education is poor. Class sizes are very large and a double shift system is operated throughout primary school where children only go to school in either the morning or afternoon. This means teachers work very hard, teaching from early morning until evening for a small wage, most have also had only very basic training so they lack an understanding of how children learn.

Can a UK trained teacher add value in a country like Rwanda?

UK trained teachers have lots of skills to share with teaching staff in Rwanda such as how to plan lessons, assess learners and make learning fun and engaging. These things are a great help to a country like Rwanda where most trainee teachers themselves have had an incomplete or disrupted post-genocide education and have never experienced child centred methods.

Describe a typical day on placement.

I start my day looking at my list of classes, reading lesson plans and preparing resources. I then teach a variety of classes across the three year groups of the teacher training college. Some days I observe and support the trainees on teaching practice at the local primary school and sometimes they come to the resource centre to ask for help with making teaching aids for their lessons. From time to time I train teachers and head teachers to run workshops on methodology and resource making with other VSO volunteers.

Most memorable experience?

I developed a teaching and resource making course with other VSO volunteers for pre-service teachers. It was recently included in the official curriculum for teacher training colleges across Rwanda. Knowing that our course will continue to be taught by local tutors after we have left our placements felt like a real breakthrough - it makes our work sustainable and long lasting.

Best moment so far?

One of my best moments was when my trainee teachers decided to teach me something. We had been singing the song Frère Jacques and I had been teaching ways of adapting the words to teach children about different topics. My class of trainees then decided it was time to teach me the song in Kinyarwanda and they didn’t give up until I could sing the whole song back to them. It was great for them to see that sharing skills is a two way process.

And the worst?

One of the hardest things to deal with is that teacher training colleges in Rwanda have a high staff turnover. Sometimes I’ll work with a tutor on teaching methodology at the college and a few weeks later they will leave their post and I’ll have to start all over again.

How is it living long-term in Rwanda?

Rwanda is a beautiful country, the scenery is breathtaking and it is small and easy to get around so I have done lots of travelling in my spare time. The people here want to develop their country so they are forward thinking and eager to work with you. I have been lucky enough to experience a completely different lifestyle and culture, and learned so much as a result.

Any stories you would like to share about the trainee teachers you work with?

I had one young trainee who came to me for advice on making a teaching aid for her lesson on the water cycle. I suggested she try drawing a picture of it on rice sacking material. At first she refused, saying she couldn’t draw. But after a bit more encouragement she gave it a go and was delighted with the result. I saw her teach a lesson using the resource she had made and it was brilliant, it would have been considered a good lesson anywhere in the world. Since then she has been one of my most enthusiastic trainees and she often comes to the resource centre to practice her drawing.

What would you say to other teachers considering volunteering?

Do it! It will add an international dimension to your teaching experience and you will be inspired every day by the willingness of the teachers and trainees to improve their practice and develop their country in difficult circumstances. I have had opportunities that I would never have had in the UK, for example working on curriculum development at a national level, organising education conferences for donors such as UNICEF and USAID and working with other inspiring volunteers from all over the world.

In Kameroen zetten vijftien VSO-vakdeskundigen en tachtig vrijwilligers uit Kameroen zich in voor naar schatting 35.000 kinderen en 57 basisscholen. Het doel: beter, meer en toegankelijker onderwijs, óók voor meisjes. “Het project Improved Education for All in the Far North Region of Cameroon heeft, daar waar een wil is, al veel in beweging gebracht sinds we in 2010 begonnen”, zegt VSO-onderwijsadviseur Marjolein de Haan.

Het onderwijssysteem in Kameroen blijft een belangrijk focuspunt. Samen met verschillende partijen, zoals Unicef, het ministerie van Onderwijs van Kameroen en lokale maatschappelijke organisaties, willen we het onderwijs verbeteren en toegankelijk maken. Veel scholen kampen met een tekort aan geschoolde onderwijzers en hebben geen capabel managementteam. Marjolein: “In Hodande kwamen we in een school met zand op de vloer, een paar banken en een onaangename geur. Voor de 350 leerlingen – zes groepen – waren maar een klaslokaal, twee ‘klaslokalen’ gemaakt van rieten matten en drie leerkrachten aanwezig.”

Deze situatie is geen uitzondering in Kameroen. Bovendien is het voor ouders vaak niet vanzelfsprekend dat hun kind – en met name dochter – een opleiding geniet. Wat uiteindelijk nodig is, is een complete mentaliteitsverandering. En daar werkt VSO hard aan. Marjolein legt uit: “Op sommige scholen gaat het echt beter, andere komen vooral door onwil van ouders en bestuurders niet verder.” Zo proberen we zoveel mogelijk moeders bij de projecten te betrekken. Bijvoorbeeld met extra scholing, debatten en het promoten van vrijwillige taken die moeders op scholen kunnen vervullen.

“Op de eerste bijeenkomst in Hodande waren alleen mannen aanwezig. Mannen die niet echt bereid waren iets te doen. Toch kregen we ze zover naar de bijeenkomsten te komen en vragenlijsten in te vullen. De week erop waren er opeens al tien vrouwen aanwezig en wisten we er nog meer op te trommelen. Bij de derde bijeenkomst namen we de school onder de loep met een comité van scholieren, ouders, leerkrachten en het management. Samen maakten we een tekening van de ideale school. Het was niet alleen een leuke opdracht, maar ook ontzettend bijzonder om te zien hoe de mannen en vrouwen samen enthousiast aan hetzelfde doel werkten. Een kleine revolutie!”

Van een voorproefje op Afrika naar een langer verblijf

Een paar zomers geleden ben ik naar Ghana geweest. Ik genoot van iedere minuut en besloot dat ik meer wilde. Een van mijn vrienden had pas gesolliciteerd bij VSO en me er van alles over verteld. Dus ik vroeg ook een sollicitatieformulier aan en na zo’n drie maanden heb ik het tenslotte ingevuld. Mijn school en het bestuur waren geweldig; de directeur vond dat ik het beslist moest doen. Ik kreeg 19 maanden verlof en de belofte dat ik na afloop terug kon komen op school.

Aanpassen aan het leven in Malawi

Toen we aankwamen in Malawi kregen we van VSO eerst een intensieve training van een week. Taallessen waren daar een onderdeel van, hoewel ik de lokale taal eigenlijk niet hoefde te leren omdat ik voornamelijk Engels zou spreken. De eerste paar weken logeerde ik bij een andere VSO’er en dat was erg fijn want ze was al negen maanden in het land - ze heeft me van alles op de hoogte gebracht en me geholpen met de cultuur. De mensen met wie ik samenwerkte waren ook fantastisch en hebben me geholpen mijn draai te vinden.

Malawi is echt een prachtig land en de mensen zijn zo warm en vriendelijk. Ik bewonder de relaxte levensstijl en het feit dat mensen en familie vóór het werk komen. Zo veel mensen hebben zo’n moeilijk leven. De uitdaging om aan geld en voedsel te komen is constant aanwezig en toch zouden ze me het eten van hun eigen bord geven (en dat deden ze ook vaak). Ze maakten dat ik me echt welkom voelde.

De kwaliteit van het onderwijs verbeteren

Mijn functietitel in Malawi was Facilitator Voortgezette Professionele Ontwikkeling. Ik werkte vooral met adviseurs voor het basisonderwijs (PEAs)- zij dragen zorg voor de professionele ontwikkeling van onderwijzers in maximaal 18 scholen in hun regio. Ik hielp de PEAs met de verbetering van hun centra voor onderwijsontwikkeling,. Onderwijzers bezoeken de centra om boeken te lenen, trainingen te volgen en de weg te vinden naar goede onderwijsbronnen.

Mijn taak omvatte ook het ontwerpen en faciliteren van trainingen. Deze behandelden het opzetten van schoolbibliotheken, het bijhouden van een register, lesmateriaal produceren en gebruiken, managementstijlen, behoeften in het speciaal onderwijs, en workshops in vakken als wiskunde, natuur- en scheikunde en taal. Voor veel deelnemers waren deze participatieve sessies een totaal nieuwe ervaring: ze waren gewend gewoon te luisteren naar wat ze verteld werd.

Toen ik in Malawi was, werd er net een nieuw curriculum ingevoerd dat tot doel had de lesmethoden gebruiksvriendelijker te maken. In de nieuwe plannen werd sterk de nadruk gelegd op participatie en voor een aantal onderwijzers betekende dit een echte verandering, want de “chalk and talk” methode was de enige die ze kenden. Ik hielp onderwijzers en PEAs bij het gebruik van het nieuwe curriculum en het zich eigen maken van nieuwe manieren van werken, zoals bijvoorbeeld het indelen van de kinderen in kleine groepen om grote klassen beter beheersbaar te maken.

Uitdagingen

Mijn standplaats was Rumphi, in het noorden van Malawi, en ik was ook verantwoordelijk voor de districten Mzimba North en Mzimba South, een heel groot gebied! Ik maakte lange reizen, eerst op mijn motor en later met de auto. Vooral in het regenseizoen was dat niet zo eenvoudig vanwege de grote hoeveelheden modder.

Tijdbeheer was vaak een hele uitdaging. Ik kon bijvoorbeeld komen opdagen voor een vergadering en dan twee uur moeten wachten voor er anderen kwamen. Maar ik leerde daar vrij snel mee omgaan en kon het al gauw waarderen als de vergadering maar een half uur te laat begon!

Caroline’s resultaten

Ik vind wel dat ik een verschil heb gemaakt, vooral voor de mensen met wie ik nauwer heb samengewerkt. Ik heb hard gewerkt om de scholen en adviseurs aan te moedigen van elkaar te leren en ideeën uit te wisselen in plaats van alles alleen te doen. Voor sommigen van hen was dit heel moeilijk en het duurde even om hen zover te krijgen, maar tenslotte zag iedereen de voordelen ervan. Ik denk dat ik door mijn eigen gedrag het goede voorbeeld heb gegeven. Ik heb heel veel commentaar gekregen op mijn neiging om op tijd te zijn, mijn vermogen om toe te geven dat ik een fout heb gemaakt en mijn bereidheid om hulp te vragen wanneer ik die nodig heb - allemaal zeldzame trekjes voor mensen op het platteland van Malawi.

Ik weet zeker dat mijn eigen vaardigheden meer zijn ontwikkeld dan die van de mensen met wie ik gewerkt heb en dat ik meer van hen geleerd heb dan zij van mij. Mijn vaardigheden als facilitator zijn verbeterd dankzij de training die ik heb gegeven en ik ben een betere teamspeler geworden (vroeger vond ik dat eigenlijk behoorlijk moeilijk).

Thuiskomen

Na mijn thuiskomst kon ik gelukkig weer terugkeren naar mijn oude baan. Ik werk hard aan de relatie tussen onze school en een partnerschool in Malawi en we sturen een heleboel brieven en videoclips heen en weer. In onze school zetten we in op de ontwikkeling van onderwijs vanuit een internationaal, mondiaal perspectief, en de kinderen genieten en profiteren ervan.

Ik kan het absoluut aanbevelen, werken via VSO, het is zo verrijkend en je ontmoet zo veel verschillende, schitterende mensen. Het is echt een ervaring die je leven verandert.

Waarom deze kortdurende uitzending?

“Ik had nog nooit eerder zoiets gedaan, dus ik wilde niet beginnen met iets dat lang zou duren,” zegt Bola. “De twaalf weken fungeerden als een voorproefje en het gaf mij  de kans een op zichzelf staand stuk werk te doen – iets waar ik met vertrouwen aan kon beginnen omdat ik het af zou maken.”

In Rwanda maakt bijna de helft van de kinderen de basisschool niet af. Bola hielp het Muhanga Regionaal Onderwijsbureau bij het verbeteren van de prestatie van de 23 middelbare en 106 basisscholen in het gebied.

Bola’s professionele expertise stelde haar in staat veel te bereiken in die 12 weken. Haar vasthoudendheid en gevoel voor humor hielpen ook. “De weinige tijd die ik had bleek zowel een uitdaging als een kans,” herinnert Bola zich. “Mijn collega’s reageerden positief op mijn constante waarschuwingen dat ik maar 12 weken zou blijven. Dus de ontwikkelingen gingen vrij snel.”

Een betekenisvolle bijdrage

Behalve dat ze een analyse van trainingsbehoeften uitvoerde en twee workshops leidde  voor 40 onderwijzers, hielp Bola ook  om een nieuw monitoring- en evaluatieproces te implementeren.

“Mijn collega’s bezochten scholen en verzamelden data om verbeteringsgebieden te identificeren die prioriteit hadden,” vertelt Bola. “Maar dit gebeurde ad hoc. Verschillende mensen verzamelden op verschillende tijden verschillende gegevens. Als gevolg daarvan konden de data niet makkelijk worden geëvalueerd.”

Ten behoeve van de schoolbezoeken bedacht Bola een nieuwe monitoring- en evaluatiemiddel: een gedetailleerde controlelijst met een lange reeks vragen over van alles, van het aantal kinderen in de school tot het aantal schoolborden en toiletten. Deze lijst garandeert dat alle verzamelde informatie gestandaardiseerd is, waardoor Bola’s collega’s makkelijker kunnen plannen en prioriteiten stellen.

De korte termijn/lange termijn dynamiek

De uitzendingen voor korte en lange tijd zijn vaak bedoeld om elkaar aan te vullen.

Bola’s uitzending was geen uitzondering. Niet alleen speelde ze een belangrijke rol in de ontwikkeling van de functiebeschrijving voor een lange-termijn vakdeskundige, maar ze legde ook een basis waarop hij kan bouwen.

“De analyse van trainingsbehoeften die ik heb gedaan samen met de directeur onderwijs leidde tot een plan dat onderwijzers een jaarlange training biedt De nieuwe vakdeskundige pakt dit op. Hij hoeft dus niet met niets te beginnen.”

Steun voor diaspora-organisaties in het Verenigd Koninkrijk

Eén van de grootste uitdagingen waar Bola voor stond, was haar zwarte huid. “De stereotype vakdeskundige in Rwanda is wit,” legt ze uit. “Dus óf mensen gingen ervan uit dat ik Rwandees was en spraken heel snel, mijn verzoeken om “English! Anglais!” negerend, óf ze richtten zich tot de wittevakdeskundigen. Ze zijn het gewoon niet gewend dat zwarte mensen dit werk doen.”

Dat is één van de redenen waarom Bola nu betrokken is bij het Diaspora Vrijwilligersinitiatief van VSO. Door middel van dit initiatief helpt VSO diasporagemeenschappen in het Verenigd Koninkrijk vrijwilligerswerk te doen in hun land van oorsprong. Bola put uit haar eigen ervaringen om twee diaspora-organisaties–het Afrikaans Kinderfonds en de Medische Associatie van Nigeriaanse Specialisten en Huisartsen–te helpen hun eigen vrijwilligersprogramma’s te ontwikkelen. “Ik wil dat meer zwarte mensen dit werk gaan doen,” zegt ze.

Bola’s toewijding aan de diaspora-organisaties en haar plannen om nog een keer een opdracht te doen voor VSO zijn het bewijs van haar grote enthousiasme. “Ik kan het 100% aanbevelen!” zegt Bola. “Het verruimt je blik, verbreedt je vaardigheden en geeft je inzicht in wat je kunt bereiken als je het maar probeert. Je kunt misschien niet de wereld redden, maar op een bescheiden wijze kun je een klein verschil maken. En dat is het steentje in de rimpelloze vijver; daarmee begint het golfpatroon.”

Resultaten

• Bola heeft twee workshops geleid voor 40 onderwijzers over onderwerpen als personeelsbeoordelingen, kindgerichte methodes, en het gebruik van lokale middelen als rijstzakken en flessendoppen als lesmateriaal.

• De analyse van trainingsbehoeften ten behoeve van hoofdonderwijzers die Bola samen met haar werkgever heeft uitgevoerd, leidde tot een plan voor jaarlange trainingen dat haar opvolger oppakt. 

• In navolging van haar ervaringen in Rwanda helpt Bola nu twee diaspora-organisaties in het Verenigd Koninkrijk met de ontwikkeling van hun eigen vrijwilligersprogramma’s in Afrika.
  

Wat is je taak als VSO’er in Nepal?

Ik werk bij het Ministerie van Onderwijs en Sport in Kathmandu, in de sector Coördinatie Buitenlandse Hulp. Dit is de afdeling binnen het Ministerie die overlegt met donoren als de Wereldbank, de Aziatische Ontwikkelingsbank en ook bilaterale donoren zoals Denemarken, Noorwegen, Finland en het Ministerie van Internationale Ontwikkeling in het Verenigd Koninkrijk.

Waarom is een positie als de jouwe belangrijk voor Nepal?

Nepal verzorgt op het moment onderwijs voor kinderen van groep 1 tot en met groep 5. Het plan is dat vanaf 2009 kinderen tot en met groep 8 naar school kunnen. Daar is heel veel geld voor nodig–de huidige situatie is dat 30 procent van het onderwijsbudget door donoren wordt gefinancierd. In sommige landen is dat 80 procent, dus wanneer het budget in Nepal omhoog gaat, zullen sectoren als de mijne hier in het Ministerie van Onderwijs en Sport van vitaal belang zijn.

Helpt het dat je zoveel weet van scholen in Groot-Brittannië?

Mijn onderwijservaring komt me heel goed van pas, ook al omdat ik in Engeland vaak de ontvanger ben geweest van richtlijnen van de overheid. Wat ik denk dat ik kan doen voor het Ministerie is hen te laten zien op welke manieren de dingen die ze willen dat er in scholen gebeuren, kúnnen gebeuren. Ik help ze na te denken over de mensen voor wie hun beleid gevolgen heeft: de hoofdonderwijzers, de onderwijzers en de leerlingen.

Waarom denk je dat ervaring zo belangrijk is voor het onderwijssysteem in een ontwikkelingsland?

Het is belangrijk voor Nepal dat vakdeskundigen een grondig begrip hebben van onderwijszaken. In Groot-Brittannië is er geen betere training voorhanden dan de training die je krijgt als onderwijzer of hoofdonderwijzer. Ik weet zeker dat ik geloofwaardig ben in vergaderingen met ambtenaren en donoren omdat ik weet hoe het er in scholen aan toegaat. Ik denk dat onderwijsmensen, vooral mensen die in scholen gewerkt hebben, ervaring hebben waar het veel ambtenaren aan ontbreekt.

Hoe doen VSO’ers hun voordeel met elkaars ervaringen?

De onderwijsdeskundigen hier in Kathmandu ontmoeten elkaar regelmatig en onze ervaringen zijn heel verschillend. We leren heel veel van elkaar. Degenen van ons die in de hoofdstad op overheidskantoren werken, leren enorm veel van de veldwerkers die hun werk doen in afgelegen gebieden. Ik vind het een sterk punt dat VSO verticaal geïntegreerd is in het land, dat werkt echt. Er zijn mensen die in scholen werken, op regionale onderwijsbureau’s en dan zijn er hier in de hoofdstad mensen die op het hoogste niveau werken aan planning en strategie.

Zit er een sociale kant aan dit werk?

Om het heel eenvoudig te zeggen, in Groot-Brittannië word ik niet uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes van dertigjarigen, maar hier in Nepal ben ik goede vrienden met de andereVSO’ers. Gedeeltelijk is dat omdat we het gevoel delen dat we ons in een moeilijke situatie bevinden maar het is ook omdat het echt fijn is om in een land te zijn dat zo fascineert als Nepal.

Wat doe je in je vrije tijd?

Ik begrijp heel goed dat VSO adverteert met werk op het gebied van hiv en aids, bestuur, onderwijs, gezondheidszorg, maar behalve het inspirerende aspect van dit werk zijn er andere, we zullen maar zeggen ongeschreven, voordelen. In mijn geval zijn deze de trektochten, het tijgerreservaat bij de Indiase grens, reizen naar Tibet en Kerala en mijn onderdompeling in het land. Ik denk dat de kans om een cultuur in te drinken en om echt te genieten van waar je bent, in mijn geval Nepal, één van de best bewaarde geheimen is van VSO.

Gezondheidszorg in Malawi

Hoewel VSO zich over het algemeen richt op training en op de verbetering van organisatiestructuren, betekent het grote tekort aan dokters in Malawi dat we op het moment vacatures voor dokters vervullen terwijl de lokale staf wordt opgeleid.

Huisarts Katrien Deschamps, 29 jaar, was één zo’n arts. Haar werkplek was het Rumphi Regionaal Ziekenhuis in het noorden van Malawi. Rumphi is een klein, landelijk stadje op 65 kilometer afstand van de voorzieningen in Mzuzu, de hoofdstad van het gebied - en de route gaat over steile kronkelweggetjes en gammele bruggetjes. Met roestige ziekenauto’s, overbevolkte zalen en een schreeuwend gebrek aan personeel moet het ziekenhuis strijd leveren om de duizenden patiënten van dienst te zijn die soms dagen reizen om er te komen.

“De hele gezondheidszorg in Malawi kampt met zware onderbezetting, met erg weinig verpleegkundigen, erg weinig dokters, erg weinig van alles in het algemeen,” zegt Katrien. “Dat is waarom collega-vrijwilliger Andrew en ik de meest senior werknemers waren in het Rumphi Regionaal Ziekenhuis. Tot wij kwamen, hadden ze geen dokters hier.”

Levens redden

Voor Katrien en Andrew in Rumphi arriveerden, gingen er levens verloren om de eenvoudige reden dat er geen dokters voorhanden waren om patiënten te behandelen en geen ziekenauto’s om ze over te brengen naar een centraal ziekenhuis. Maar dankzij VSO is de situatie verbeterd.

“Sinds de VSO dokters zijn gekomen, verwijzen we nog maar weinig patiënten naar de centrale ziekenhuizen,” zegt ambtenaar van de regionale gezondheidsdienst Bernard Chavinda. “Dankzij hun expertise kunnen we de patiënten hier behandelen. Dit heeft de transportkosten naar de centrale ziekenhuizen omlaag gebracht. Het maakt een groot verschil voor ons.”

Het werk duurzaam maken

Hoewel Katrien vooral in de kliniek werkte, was het trainen van haar collega’s zo vaak mogelijk onderdeel van haar routine. “Andrew en ik hebben een bloedbanksysteem opgezet en ik gaf  ECG-training. De regering heeft alle regionale ziekenhuizen electrocardiografen gegeven maar niemand weet hoe ze zo’n toestel moeten gebruiken want dat maakt geen deel uit van hun beperkte medische opleiding. Dus op zaterdag leerde ik mensen hoe ze een electrocardiograaf moeten gebruiken en wat ze met de patiënt moeten doen als ze iets abnormaals vinden.”

Katrien organiseerde ook trainingen voor verpleegkundigen op het gebied van neonatale zorg. “Ik geloof dat zulke kleine dingen kunnen leiden tot duurzame verbeteringen, dus het is goed dat ik er was.”

Klinisch medewerker Wizo Chilonge is het met haar eens. “Er is een heleboel verbeterd sinds dr. Katrien en dr. Andrew zijn gekomen. Het was hun idee dat het personeel aan het eind van iedere maand zou vergaderen, en dat verbetert onze vaardigheden en werkrelaties. Vroeger maakten we notities over de patiënten op een stuk papier dat we dan op tafel lieten liggen en dan waren we de hele dag bezig ernaar te zoeken zonder het te vinden. Nu hebben we patiëntendossiers waarin we alle aantekeningen bewaren. Dus we leren heel veel van hen.”

In de toekomst zijn meer dokters nodig

VSO heeft meer huisartsen nodig om in regionale ziekenhuizen te werken in heel Malawi. Katrien vindt het belangrijk dokters gerust te stellen die denken dat de uitdaging in Malawi te groot is om echt verschil te kunnen maken. “Je kunt niet de wereld veranderen door een paar jaar in een ontwikkelingsland te gaan werken, maar zelfs als je slechts één patiënt per dag helpt of één klein dingetje leert aan een verpleegkundige of een klinisch medewerker, dan doe je iets - je draagt bij aan een betere gezondheidszorg in Malawi.”

Resultaten

• Dankzij de VSO-dokters kan het personeel in het Rumphi Regionaal Ziekenhuis nu meer patiënten ter plaatse behandelen in plaats van ze door te verwijzen naar een centraal ziekenhuis. Dit bespaart vervoerskosten en spaart levens.

• Als gevolg van een bloedbank die VSO’ers hebben opgezet,   heeft het Rumphi Regionaal Ziekenhuis nu een efficiënt bloedtransfusiesysteem.

• Medische gegevens worden nu gearchiveerd, zodat het personeel efficiënter kan werken.
  

Vertel eens over je rol als onderwijsadviseur voor- en vroegschoolse educatie.

Ik heb geholpen met de implementatie van het taaluur in groep 1 en 2, wat een vrij recent initiatief is in Guyana. Samen met ouders en onderwijzers heb ik ervoor gezorgd dat ze de vaardigheden hebben die nodig zijn om de nieuwe programma’s in de praktijk te brengen. Mijn rol verandert iedere paar maanden, op basis van de vooruitgang die we boeken.

Beschrijf een gewone dag.

Op een gewone dag ben ik veel aan het reizen! Normaliter probeer ik tenminste twee scholen per dag te bezoeken. Ik ga naar een school om met de hoofdonderwijzer te vergaderen, om contact te onderhouden met één of meer onderwijzers, soms om voor de klas te staan als de helft van een onderwijsteam of om een demonstratieles te geven. Er is veel discussie en er worden veel ideeën uitgewisseld. Het is heel gevarieerd.

Wat is volgens jou je grootste succes, tot nu toe? 

Ik zou het niet over  één groot succes willen hebben, maar iedere dag zie ik kleine succesjes en samen maken die een enorm verschil. Ik gaf bijvoorbeeld les aan kinderen in groep 7 die, toen ik begon, hun naam niet konden schrijven. Ze kenden het alfabet niet. We zijn nu twee kwartalen verder, en nu kunnen deze kinderen lezen en ze kunnen zinnen en korte verhaaltjes schrijven. Ze gaan nu graag naar school terwijl ze vroeger liever wegbleven. Ik vind dat een reusachtig succes.

Welke nieuwe vaardigheden neem je mee terug naar het Verenigd Koninkrijk?

Stapels nieuwe vaardigheden! Verbeterde communicatieve vaardigheden. Je bent altijd aan het proberen mensen ervan te overtuigen dingen anders te doen en je moet zo met ze praten dat je ze niet beledigt. Je moet ervoor zorgen dat je de situatie goed begrijpt voordat je advies geeft. Ik vind mezelf nu vindingrijker. Ik kan relaties opbouwen. Ik geloof niet dat ik had voorzien dat zo’n groot deel van mijn werk met onderwijzers en trainers zou bestaan uit het verlenen van advies. Die vaardigheden zijn enorm belangrijk geweest.

Wat heb je geleerd van de Guyanese onderwijzers?

Ik heb meer empathie en een groter begrip van de uitdagingen waar ze voor staan. In Guyana geven onderwijzers les in enorm moeilijke omstandigheden en ze doen het fantastisch. Het gaat er alleen om hen te helpen zoveel mogelijk rendement te halen uit hun lesuren en uit de weinige middelen die ze hier hebben om de kinderen verder te brengen. Het is een wederzijds proces dus jij leert van hen en zij leren van jou. Ik denk dat het belangrijk is dat je, als je begint bij VSO, eerst een tijdlang luistert. Luisteren is essentieel.

Vertel over de hoogte- en dieptepunten van je leven als VSO’er.

Het reizen kan best vermoeiend zijn, maar het is nodig in dit gebied want het is zo groot. Het kan ook een beetje eenzaam lijken in het begin totdat je relaties met anderen opbouwt. Maar er zijn veel meer hoogtepunten dan dieptepunten. De Guyanese mensen zijn prachtig; ze zijn heel vrijgevig. Ik heb hier heel veel goede vrienden. Ik houd ook van het drukke gedoe hier; de geluiden, de geuren, het weer, het eten. Alles. Leven in een nieuwe cultuur en geaccepteerd worden door een nieuwe gemeenschap is geweldig.

Wat zou je zeggen tegen andere onderwijzers die er over denken via VSO te gaan werken in een ontwikkelingsland?

Ik zou zeggen, “Doe het!”. Het zijn de beste twee jaren van mijn leven. Ik heb zo veel geleerd. Ik denk ook dat ik wat bereikt heb met het werk dat ik gedaan heb. Ik heb niet één keer spijt gehad.

George has never known life without HIV. Born HIV positive in the sprawling city of Nairobi, he was orphaned in his teenage years along with his siblings, when their mother died of AIDS. Since then, VSO partner Women Fighting AIDS in Kenya (WOFAK) has played a vital role in the life of George and his siblings. WOFAK has part-paid their school fees, providing them with text books and uniforms, and feeding them a nutritious meal every weekday. 

WOFAK – A lifeline for George

Now 26-years-old, George confidently declares how much he has benefitted from WOFAK, “I would not have been able to complete school after my mother died”, he says.  But it’s WOFAK’s vocational training programme that has helped him the most as he transitioned from his teenage years into adulthood.

After completing a six month diploma in hairdressing, George was awarded funding to complete a six month diploma in beauty.  He took a three-month teaching course and now trains hair and beauty therapy students full-time.  His HIV status means he frequently gets sick so the low-intensity work that teaching hairdressing and beauty demands suits his needs well.

WOFAK pays for 20 HIV orphans a year, aged 16-25, to complete a course in vocational training.  Skills’ training ranges from hairdressing and tailoring to mechanics and takes between six months and one year, equipping vulnerable young people with basic skills to earn and support themselves and their families. 

How VSO supports WOFAK

Setting up a Monitoring and Evaluation system across the organisation, VSO volunteer Aurelia Valota plays a critical role ensuring that funding continues to filter through to Kenya’s most vulnerable youth. 
WOFAK carries out myriad activities across its seven offices, from organising group therapy sessions in city prisons to providing food baskets to grandmother-headed households in remote and impoverished parts of the country. But documenting the impact WOFAK has on the lives of AIDs victims has always posed a challenge.

In a climate of decreasing funding, donors are demanding more evidence now than ever, before releasing funds.  With the critical assistance and expertise of Aurelia - WOFAK is now able to prove to donors that their work is an important lifeline to thousands of others like George, in Kenya’s poorest communities.

Brighter future orphans living with HIV 

Even though George now supports himself without the ongoing help of WOFAK, he still spends most of his spare time at a district office and represents WOFAK’s youth wing as chairman. His dream now is to open an orphanage; “I want other orphans to feel they have a home and people to take care of them, like I found with WOFAK.” 

Sierra Leone emerged out of civil war ten years ago, but the aftermath has brought little hope for future generations in a country that has seen brutal conflict in recent years.

Jennifer’s parents were told they would never see their daughter again when she was aggressively attacked and snatched by soldiers at the age of eighteen. 

After trying to escape twice, she was stabbed, beaten – and issued with a death threat if she attempted to escape again.  Jennifer endured two years living a life of enforced servitude and was raped several times by her captors. It was only following the disarmament in 1999, that she made her way back home, now a single mother of two children.

Nevertheless she returned back to school, juggling responsibilities of motherhood with her school subjects, until the next misfortune found its way into Jennifer’s life.

“I was selling at the junction when I felt something fall inside my left eye...I went to Freetown to get my eyes treated but they told me I had a cornea scar and could not operate... I have never been able to see again.”

Earning a living

It was at this desperate moment in Jennifer’s life that she discovered VSO partner organisation, Binkolo Growth Centre, an employment and skills centre nearby that was assisting people with disabilities to find work.  Here she was provided with a small grant as start-up capital for a small business.

VSO volunteer Mabel Sengendo trained Jennifer in business management and marketing skills, giving her merchandising advice. Mabel spent a year at Binkolo Growth Centre helping to train staff, improve systems and develop a marketing strategy for the organisation. Recognising the additional challenges faced by disabled vulnerable young victims of war, she worked on a funding proposal for training and grants to benefit more disabled youths, like Jennifer.

Jennifer now sells commodities such as palm oil, cola nuts and rice.

“The business is helping me greatly – in the past I couldn’t afford money to buy soap but now I can buy soap, clothes, and shoes for my children as well as afford school fees – because I’m buying seasonal business.”

Promising future

Jennifer now buys palm oil or rice when prices drop, preserves it, and sells it on when the cost of these products goes up. The business has presented Jennifer with previously unknown opportunities, but she is still fixed on recouping the education she never completed.

“My dream before 2013 is for my business to grow in such a way that enables me to return to school... there is a blind school close to Binkolo that I would love to attend.”

Though Jennifer faces the additional challenge of adapting to life with a disability, her personal journey is not unlike many other young people affected by the war in Sierra Leone. In addition to supporting small businesses, VSO partner Binkolo Growth Centre offers blacksmith and carpentry training to desperate youths unable to earn a living. With the expertise and input of volunteers like Mabel, it is creating previously unimaginable livelihood opportunities for a young and unemployed population in a land of lingering hope.  

Involving the community is crucial for education in Ghana

There’s a wealth of challenges that face the development of education in Ghana, and the Government doesn’t have the funds to deal with them all. For this reason it’s important that the community rally round and do what they can to support the development of their local schools. Communities have been known to develop school farms so they can provide meals so children are more energised towards learning. Parents and teachers come together and pool funds to buy extra school furniture or provide manpower to build quarters. Education becomes collaboration between the school and the community, so everyone feels responsible. Often, when children see their parents’ involvement, they become more motivated.

Cultural barriers to children going to school

We also have a lot of cultural challenges, which means girls are not always able to go to school because of requirements in the home and the community. We need parents to understand that girls have a right to be educated and if they are they can make a contribution to the development of the whole of Ghana. 

I network with a range of organisations and individuals – from district authorities to elected community leaders – who are in a position to help parents recognise the importance of education. We especially target mothers. Many mothers are illiterate because in their time they were not encouraged or expected to go to school, so before we can really get support for girls into education we need the mothers to recognise the importance of education so that they will then be the advocates within the home and within the wider community.

My impact

I have been working with the Nadowli Assembly Women’s Advocacy Group, a group of female leaders who have been elected by their community to represent them to the authorities. Because of their personal knowledge of the issues and the challenges that the girls face in education, we’re able to work together to design creative ways of tackling the issue of getting girls into school. They bring their cultural knowledge and experience of what’s appropriate in Ghana, while I develop their skills in networking and influencing, and effective proposal writing so that they can secure funding for their projects.

Recently I helped them secure funding from Barclays Africa for a project called GREAT, which stands for Girls Retention Enrolment and Transition Project. GREAT Project will enable the assembly women to address poor retention rates in school by providing the most deprived children with resources such as uniforms, books and bags, helping schools improve décor and resources, and improving the availability of mentoring and school club activities. For the most talented there will be an ambassador programme that will support girls to travel to Accra to see women role models, such as the president’s wife, and business and NGO leaders, who they can aspire to. 

How it fits with other VSO efforts

VSO volunteers work in a range of ways in Ghana. We have teacher support officers who help teachers learn new skills and find simple ways of working with limited resources, for example using bottle tops as counters for children in school. Meanwhile, management support officers who work with education authorities make improvements in areas such as monitoring and evaluation, teacher management and school planning. My role fits in because I’m helping the community to recognise the importance of education, so collectively you have a holistic approach coming from all different angles to ultimately improve the quality of education for children.