Ruth Powell, Lerarenopleider Engels, Mongolië
Na vijf jaar voor de klas te hebben gestaan, wilde Ruth Powell “meer doen dan elke maandag te gaan werken om elke vrijdag bier te kunnen drinken.” Dus verruilde ze Dublin, waar ze Engels gaf aan volwassen vluchtelingen, voor Ulaanbaatar, hoofdstad van Mongolië. Daar deed ze een “zeer buitengewone ervaring” op als VSO-docent Engels en lerarenopleider aan de universiteit
Waarom besloot je via VSO te gaan werken?
Ik wilde een nieuwe uitdaging, VSO stond al op mijn lijstje toen ik afstudeerde aan de universiteit. Ik vond dat ik iets te geven had en ik wilde ook naar de “bron,” naar de oorsprong van mijn studenten, naar hun leven vóór ze naar Ierland kwamen en naar de opleiding die ze wellicht genoten hadden.
Wat hield je nieuwe rol in Mongolië in?
Ik hielp workshops faciliteren voor leraren in opleiding en ik organiseerde twee nationale TEFL (Teaching English as a Foreign Language) conferenties. Ik gaf les in de Engelse taal, literatuur, cultuur en film aan promovendi en trainde op een informele manier mijn collega’s.
Hoe heb je je aangepast aan het leven in een ander land en een andere cultuur?
Ik was gezegend met de beste collega’s ter wereld, die maanden hadden gewacht op de komst van hun “internationale expert” en stonden te trappelen om te beginnen. Ik vond het de eerste maand een beetje moeilijk om te wennen, maar toen begon ik te werken en ging het allemaal makkelijker. Het was heerlijk wanneer mensen me in hun huis verwelkomden voor Tsagaan Sar (Mongolisch Nieuwjaar) of een verjaardagsfeestje. Het was leuk om kamelen te zien op het stadsplein en de dagelijkse bedankjes op mijn werk werkten zeer verslavend.
Denk je dat je een waardevolle bijdrage hebt geleverd in Mongolië?
Met de conferenties hebben we honderden leraren van het platteland bereikt. We hebben veel buitenschoolse activiteiten georganiseerd, inclusief een filmclub en een Engelse club. Ik denk dat de meeste van mijn collega’s gegroeid zijn qua zelfvertrouwen en ze zeggen allemaal dat hun Engelse taalvaardigheid is verbeterd. Een groter deel van hun lesplannen is nu gericht op communicatie en samenwerken. Tegen het eind van mijn verblijf kon ik niet op straat lopen zonder het dagelijkse “Hallo juf Ruth.”
Hoe heb je eventuele moeilijkheden overwonnen in Mongolië?
De twee grootste uitdagingen waren het klimaat en het gemis van vrienden en familie. In de winter daalt de temperatuur soms tot min 40 en hoewel het mooi is met die eindeloze blauwe lucht, vond ik het soms irritant een bevroren neus te hebben alleen maar omdat ik naar mijn werk was gelopen. Ik heb meer warme kleren gekocht en dan, plotseling, komt de lente eraan. Gelukkig gebruiken de meeste van mijn vrienden en familieleden Facebook en e-mail en ik ben ook weer begonnen brieven te schrijven, wat ik eigenlijk heel fijn vind om te doen.
Welke nieuwe vaardigheden heb je mee naar huis genomen?
Ik heb meer zelfvertrouwen wanneer ik voor de klas sta en ik zou het fijn vinden workshops te leiden voor andere leraren. Ik kan ook spreken in het openbaar; ik had nog nooit eerder honderd mensen “toegesproken.” Ik kan met weinig of geen middelen problemen oplossen, binnen acht minuten! Ik heb geleerd flexibel te zijn, en plooibaar, en ik ben gevoeliger voor de behoeften van anderen. Ik weet meer over shamanisme, ik kan drie Mongolische volksliedjes zingen, en ik weet hoe ik op een bevroren meer kan lopen en controleren of het veilig is.
Wat doe je nu en denk je dat je contact zult houden met VSO?
Binnenkort ga ik trouwen (we kregen verkering kort voor mijn vertrek, hij bleef in Ierland, wachtte, en uiteindelijk kwam ik terug!). Ik geef ook les, in deeltijd, aan de zomerschool. Bij VSO wil ik zo lang mogelijk actief betrokken blijven dus sprak ik op een VSO-informatiebijeenkomst en ga ik misschien een marathon lopen om geld te werven. Ik kan VSO ten zeerste aanbevelen. Ik vind dat iedereen naar het buitenland zou moeten gaan.. Het enige wat ze niet moeten doen, is een trouwdag organiseren binnen vier weken na terugkomst!
