Cheryl Evans, Alfabetiseringsadviseur, Guyana
Onderwijzeres en VSO’er Cheryl Evans werkt al bijna twee jaar aan alfabetisering op de basisscholen in Guyana. Hieronder beschrijft ze de enorme verbetering die ze heeft gezien in de lees- en schrijfvaardigheid van kinderen, de “stapels nieuwe vaardigheden” die ze als vakdeskundige heeft ontwikkeld, en het schouwspel, de geuren en de geluiden van het leven in Guyana.
Vertel eens over je rol als onderwijsadviseur voor- en vroegschoolse educatie.
Ik heb geholpen met de implementatie van het taaluur in groep 1 en 2, wat een vrij recent initiatief is in Guyana. Samen met ouders en onderwijzers heb ik ervoor gezorgd dat ze de vaardigheden hebben die nodig zijn om de nieuwe programma’s in de praktijk te brengen. Mijn rol verandert iedere paar maanden, op basis van de vooruitgang die we boeken.
Beschrijf een gewone dag.
Op een gewone dag ben ik veel aan het reizen! Normaliter probeer ik tenminste twee scholen per dag te bezoeken. Ik ga naar een school om met de hoofdonderwijzer te vergaderen, om contact te onderhouden met één of meer onderwijzers, soms om voor de klas te staan als de helft van een onderwijsteam of om een demonstratieles te geven. Er is veel discussie en er worden veel ideeën uitgewisseld. Het is heel gevarieerd.
Wat is volgens jou je grootste succes, tot nu toe?
Ik zou het niet over één groot succes willen hebben, maar iedere dag zie ik kleine succesjes en samen maken die een enorm verschil. Ik gaf bijvoorbeeld les aan kinderen in groep 7 die, toen ik begon, hun naam niet konden schrijven. Ze kenden het alfabet niet. We zijn nu twee kwartalen verder, en nu kunnen deze kinderen lezen en ze kunnen zinnen en korte verhaaltjes schrijven. Ze gaan nu graag naar school terwijl ze vroeger liever wegbleven. Ik vind dat een reusachtig succes.
Welke nieuwe vaardigheden neem je mee terug naar het Verenigd Koninkrijk?
Stapels nieuwe vaardigheden! Verbeterde communicatieve vaardigheden. Je bent altijd aan het proberen mensen ervan te overtuigen dingen anders te doen en je moet zo met ze praten dat je ze niet beledigt. Je moet ervoor zorgen dat je de situatie goed begrijpt voordat je advies geeft. Ik vind mezelf nu vindingrijker. Ik kan relaties opbouwen. Ik geloof niet dat ik had voorzien dat zo’n groot deel van mijn werk met onderwijzers en trainers zou bestaan uit het verlenen van advies. Die vaardigheden zijn enorm belangrijk geweest.
Wat heb je geleerd van de Guyanese onderwijzers?
Ik heb meer empathie en een groter begrip van de uitdagingen waar ze voor staan. In Guyana geven onderwijzers les in enorm moeilijke omstandigheden en ze doen het fantastisch. Het gaat er alleen om hen te helpen zoveel mogelijk rendement te halen uit hun lesuren en uit de weinige middelen die ze hier hebben om de kinderen verder te brengen. Het is een wederzijds proces dus jij leert van hen en zij leren van jou. Ik denk dat het belangrijk is dat je, als je begint bij VSO, eerst een tijdlang luistert. Luisteren is essentieel.
Vertel over de hoogte- en dieptepunten van je leven als VSO’er.
Het reizen kan best vermoeiend zijn, maar het is nodig in dit gebied want het is zo groot. Het kan ook een beetje eenzaam lijken in het begin totdat je relaties met anderen opbouwt. Maar er zijn veel meer hoogtepunten dan dieptepunten. De Guyanese mensen zijn prachtig; ze zijn heel vrijgevig. Ik heb hier heel veel goede vrienden. Ik houd ook van het drukke gedoe hier; de geluiden, de geuren, het weer, het eten. Alles. Leven in een nieuwe cultuur en geaccepteerd worden door een nieuwe gemeenschap is geweldig.
Wat zou je zeggen tegen andere onderwijzers die er over denken via VSO te gaan werken in een ontwikkelingsland?
Ik zou zeggen, “Doe het!”. Het zijn de beste twee jaren van mijn leven. Ik heb zo veel geleerd. Ik denk ook dat ik wat bereikt heb met het werk dat ik gedaan heb. Ik heb niet één keer spijt gehad.
