Rokeya zat als kind vast in een gewelddadig huwelijk  

Rokeya zit stil op haar bed in de kleine slaapkamer van haar familiehuis in Khulna, Bangladesh. De kamer is bijna leeg. Tegen de muur staat een smal bed met een dun, versleten matras en een verkleurde deken. Naast haar staat een klein kastje met wat losse spullen erop. Meer bezit ze eigenlijk niet. Ze is 23 jaar en woont weer bij haar familie. Lange tijd leek het alsof ze daar nooit meer zou terugkeren. Toen Rokeya nog maar 12 jaar oud was, werd ze uitgehuwelijkt aan een man die dertien jaar ouder was dan zij. Wat haar familie zag als oplossing voor armoede, veranderde voor Rokeya in jaren van geweld, misbruik en volledige controle. 

Opgegroeid in armoede en onzekerheid 

Rokeya groeide op in een gezin waar altijd geldgebrek was. Maar de situatie werd uitzichtloos toen haar vader tijdens zijn werk in de bouw zwaargewond raakte aan zijn been. Daarna kon hij niet meer werken. “Vanaf dat moment kon mijn vader helemaal niets meer doen,” vertelt Rokeya. “Alles viel weg in ons gezin.” Het gezin verloor het enige stabiele inkomen dat ze hadden. De stress thuis liep steeds verder op. In die situatie werd Rokeya’s huwelijk gezien als een manier om de financiële druk te verlichten: één mond minder om te voeden, en de hoop dat een dochter “beter af” zou zijn bij haar man. Maar voor Rokeya betekende het vooral dat ze haar vrijheid verloor terwijl ze nog een kind was. 

Vast in een huwelijk vol geweld 

Op de dag van haar huwelijk denkt Rokeya nog dat ze haar familie helpt. Ze denkt dat ze iets goeds doet voor haar ouders. Maar vrijwel direct na het huwelijk verandert alles. “Ik heb heel veel nachten gehuild,” vertelt ze. “Ik bleef mezelf afvragen: waarom heb ik dit gedaan? Ik gaf mezelf de schuld, omdat ik ook toestemde met het huwelijk.” Het huis waar ze terechtkomt voelt niet als een thuis. Geweld en controle worden er onderdeel van haar dagelijks leven. Haar man slaat haar dagelijks. “Hij sloeg me heel vaak,” zegt Rokeya. “Ik leefde constant in angst voor wat er weer zou gebeuren.” ’s Nachts wordt ze verkracht. Overdag moet ze werken, schoonmaken en gehoorzamen.

Haar schoonfamilie behandelt haar niet als een kind, maar als bezit. Ze moet doen wat haar wordt opgedragen. Ondertussen gebruikt haar man drugs en heeft hij contact met andere vrouwen. Hij neemt haar telefoon af en verbiedt haar contact met haar eigen familie. Stap voor stap raakt Rokeya volledig geïsoleerd. 

“Ik mocht niet eens meer met mijn familie praten, ik zat daar helemaal alleen.” – Rokeya

Rokeya voelde zich niet veilig in het huis dat haar thuis zou moeten zijn.

Geen ruimte meer voor school 

Vanaf het moment dat ze trouwt, stopt Rokeya met school. Ze wordt geacht haar rol als echtgenote en huishoudelijke kracht op zich te nemen. “Ik heb tot klas negen gestudeerd, maar ik kon mijn examen niet meer doen,” zegt Rokeya. “Dat doet nog steeds pijn, want ik had door willen gaan.” 

Het punt waarop ze niet meer verder kon 

Na maanden van geweld en vernedering breekt er iets in Rokeya. De situatie thuis wordt zo ondraaglijk dat ze geen uitweg meer ziet. Zelfs haar schoonmoeder, die haar ook vaak slecht behandelde, zegt op een bepaald moment dat ze moet vertrekken. Ze vertelt Rokeya dat haar zoon gevaarlijk is en dat ze dit niet zal overleven als ze blijft. “Dat moment heeft me wakker geschud,” zegt Rokeya. “Toen wist ik dat ik weg moest.” Hoewel het verlaten van een huwelijk een groot taboe is, doet Rokeya het toch. Na opnieuw een gewelddadige situatie vlucht ze. Ze keert terug naar haar ouders. 

“Ik wilde mijn leven beëindigen, ik zag geen uitweg meer.” – Rokeya

Rokeya besloot dat het genoeg was: ze verliet het huis en beïndigde haar huwelijk.

Meisjesrechten: opnieuw beginnen met steun 

Via VSO-vrijwilligers ontvangt Rokeya nu ondersteuning binnen het project Stop kindhuwelijken. VSO vrijwilligers gaan gesprekken aan met meisjes en hun families en leren hen over de gevolgen van kindhuwelijken, en maken de gemeenschap bewuster over de consequenties. De vrijwilligers bieden praktische kennis, doorbreken hardnekkige overtuigingen en versterken de positie van meisjes, zodat zij beter in staat zijn om hun eigen toekomst vorm te geven en families minder snel kiezen voor een vroeg huwelijk. Langzaam begint Rokeya haar leven opnieuw op te bouwen. VSO linkte haar aan Purnima, een lokale partnerorganisatie waar VSO mee samenwerkt die vrouwen en jongeren helpt om weer inkomen en stabiliteit op te bouwen.

Nu ondersteunt ze community-activiteiten, helpt ze bij lokale bijeenkomsten en beheert ze een Facebookpagina. Daarmee verdient ze een klein inkomen. “Nu probeer ik stap voor stap mijn eigen leven op te bouwen,” zegt ze. “Ik wil nooit meer terug naar wat ik heb meegemaakt.” Ze is er nog niet. Maar dankzij de steun van VSO ontstaat er langzaam weer iets wat lang onmogelijk leek: een toekomst. 

Geef meisjes zoals Rokeya een kans op een veilige toekomst 

Rokeya wist te ontsnappen aan haar kindhuwelijk, maar zonder steun blijven veel meisjes vastzitten in vergelijkbare situaties. Vaak gaat dat gepaard met geweld en misbruik. Met bescherming, gesprekken en lokale begeleiding kunnen kindhuwelijken worden voorkomen en kunnen meisjes hun toekomst terugkrijgen. Steun ons om dit belangrijke werk voort te zetten.

Word donateur!